مىگويم : آنچه كلينى در كافى از امام باقر ( ع ) روايت كرده بر اين مطلب دلالت دارد . « از حضرت باقر ( ع ) راجع به مردى سؤال شد كه كار خيرى انجام مىدهد و شخصى آن را مىبيند و او از ديدن وى شاد مىشود فرمود : عيبى ندارد هر كسى دوست دارد كه خدا خوبى او را در ميان مردم آشكار سازد در صورتى كه خود زمينهء آن را فراهم نياورد . » « 87 » روايت شده كه مردى به پيامبر خدا ( ص ) عرض كرد : « اى رسول خدا عمل ( عبادى ) خود را پنهان مىدارم و دوست ندارم كسى از آن آگاه شود امّا شخصى مطّلع مىشود و موجب شادى من مىگردد ؟ حضرت فرمود : دو پاداش براى توست : يكى پاداش پنهان داشتن و ديگرى پاداش آشكار شدن » « 88 » اين روايت را غزالى در جاى ديگرى نقل كرده است ، در اين جا گويد : آرى اگر عمل با اخلاص تمام شود بى آن كه به ريا آلوده شود ولى بعد ميل به اظهار آن در انسان پديد آيد و از آن سخن گويد و آن را آشكار سازد ترسناك است و روايات دلالت بر نابودى اين عمل دارد . از ابن مسعود روايت شده كه شنيد مردى مىگفت : شب گذشته سورهء بقره را خواندم . ابن مسعود گفت : بهره‌اش از آن فقط همين است . از پيامبر ( ص ) روايت شده كه آن حضرت به مردى كه گفت : اى رسول خدا تمام عمرم را روزه گرفتم ، فرمود : « نه روزه گرفته‌اى و نه افطار كرده‌اى » « 89 » بعضى از بزرگان گفته‌اند پيامبر ( ص ) اين سخن را بدين سبب فرمود كه قصد آن شخص اظهار كردن روزهء

--> ( 87 ) - كافى ، ج 2 ، ص 297 ، به شمارهء 18 . ( 88 ) - عراقى گويد : اين حديث را بيهقى در شعب الايمان از روايت ذكوان از ابن مسعود روايت كرده است . و ترمذى در ( سنن ) ج 9 ، ص 231 ، از حديث ابو هريره روايت كرده كه مردى گفت : اى رسول خدا مردى عملى انجام مىدهد كه از آن شاد مىشود و هر گاه كسى از آن مطلع شود دچار خودپسندى گردد رسول خدا ( ص ) فرمود : « براى او دو اجر است اجر نهان و اجر آشكار » و گفته است : اين حديث غريب است . ( 89 ) - اين حديث را ترمذى در ( سنن ) ، ج 3 ، ص 297 ، از ابو قتاده روايت كرده گويد : عرض شد : اى رسول خدا چگونه است حال كسى كه تمام عمر روزه بگيرد ؟ فرمود : نه روزه گرفته نه افطار كرده ، يا نه روزه گرفته نه افطار كرده است . عراقى گفته است : من آن را به لفظ خطاب نيافته‌ام .