دروغگو را لعنت كند اگر چه به شوخى دروغ بگويد . » « 98 » و در پاسخ ابو سفيان كه در هزار بيت حضرتش را هجو كرده بود ، فرمود : « خدايا من سرودن شعر را نيكو نمىدانم و شايستهء من هم نيست . خدايا در برابر هر حرفى هزار بار او را لعنت كن » « 99 » و ديگر روايات رسيده . امير المؤمنين ( ع ) گروهى را لعن كرده و روايت شده كه آن حضرت در قنوت نماز واجب معاويه و عمرو بن عاص و ابو موسى ( اشعرى ) و ابو اعور سلمى « 100 » را لعن مىكرد ، با اين كه آن حضرت در برابر گناه گنهكار برد بارترين مردم به شمار مىآمد و برتر از آن بود كه نفس مقّدس او مانند نفوس بشرى بلغزد ، و اگر معتقد نبود كه لعن آنها از بهترين وسايل تقرّب به خداست در نمازهاى واجب آن را برنمىگزيد . علماى عامّه روايت كرده‌اند كه عايشه عثمان را لعن كرد و عثمان نيز او را لعن كرد و عايشه در حالى كه از او خشمگين بود به مكّه رفت . « 101 »

--> ( 98 ) بر لفظ اين حديث دست نيافتم فقط احمد در مسندش از طريق ابو هريره در ج 2 ، ص 352 روايت كرده است « لا يؤمن العبد الايمان كلّه حتى يترك الكذب من المزاحة » تا آخر حديث و در جامع الاخبار از انس از على ( ع ) از پيامبر ( ص ) روايت شده « المؤمن اذا كذب من غير عذر لعنه سبعون الف ملك و خرج من قلبه نتن حتى يبلغ العرش و يلعنه حملة العرش و كتب اللّه عليه لتلك الكذبة سبعين زنية اهونها كمن يزنى مع امّه » . ( 99 ) اين حديث دربارهء عمرو بن عاص نقل شده چنان كه طبرسى در احتجاج ، ص 149 از حسن بن على ( ع ) روايت كرده است كه على ( ع ) به عمرو بن عاص فرمود : تو با هفتاد بيت شعر پيامبر ( ص ) را هجو كردى : پيامبر ( ص ) فرمود : « خدايا من سرودن شعر را خوب نمىدانم و شايستهء من هم نيست كه شعر بگويم خدايا عمرو بن عاص را در برابر هر شعرى كه سروده هزار بار لعن كن » و در احتجاج ، ص 147 آمده است كه پيامبر ( ص ) در هفت جا ابو سفيان را لعن كرد . . . تا آخر . به خصال باب خصال هفتگانه رجوع كنيد . ( 100 ) اين حديث را محمد بن مثنى در كتاب خود به صورت مسند از ابو معقل مزنى روايت كرده است به بحار الانوار ، ج 8 ، ص 566 رجوع كنيد و در كتاب نصر بن مزاحم آمده است كه على ( ع ) بعد از جريان حكميّت هر گاه نماز صبح و مغرب مىگزارد و از نماز فارغ مىشد مىگفت : « خدايا معاويه و عمرو و ابو موسى و حبيب بن مسلمه را لعنت كن » به سفينة البحار ، ج 2 ، ص 514 رجوع كنيد . ( 101 ) اين حديث را ثقفى در تاريخ خود از حسن بن سعيد نقل كرده است ؛ به بحار الانوار ، ج 8 ، ص 341 رجوع كنيد .