پيامبر ( ص ) فرمود : « ملعون است كسى كه والدينش را دشنام دهد . » « 85 » در روايتى است : « جزء بزرگترين گناهان است كه كسى والدينش را دشنام دهد ، عرض كردند : اى رسول خدا چگونه كسى والدينش را دشنام مىدهد ؟ كسى به پدر ديگرى دشنام مىدهد و آن ديگرى پدر او را دشنام مىدهد . « 86 » مىگويم : از طريق شيعه روايتى در كافى « 87 » از امام باقر ( ع ) نقل شده كه فرمود : « پيامبر ( ص ) به قصد اسب دوانى بيرون شد و از قبر ابو احيحه « 88 » گذشت ابو بكر گفت : خدا صاحب اين قبر را لعنت كند . به خدا اگر مىبود مانع راه خدا مىشد و پيامبر خدا را تكذيب مىكرد . خالد ، پسر ( ابو احيحه ) گفت : خدا ابو قحافه ( پدر ابو بكر ) را لعنت كند به خدا از مهمان پذيرايى نمىكرد و با دشمن روبرو نمىشد ، خدا لعنت كند هر كدام را كه تحمل فقدانش بر قبيله‌اش آسانتر است . پس پيامبر خدا افسار مركبش را بر روى شانهء آن انداخت و فرمود : هر گاه به مشركان رسيديد همه را در نظر بگيريد نه شخص خاصّى را . آنگاه ايستاد و اسب دوانى شد . سپس سخن ادامه يافت تا اين كه از گروهى ياد شد كه پيامبر ( ص ) آنها را لعن كرد و از آنان شمرد كسى را كه به والدينش دشنام دهد . امام فرمود : مردى عرض كرد : اى پيامبر خدا ، آيا كسى كه والدينش را لعن كند وجود دارد فرمود : آرى پدر و مادر اشخاص را لعن مىكند و آنها نيز والدينش را لعن مىكنند . » « 89 » مىگويم : اين جملهء پيامبر : « و من لعن ابويه » ابو بكر بن ابى قحافه را شامل

--> ( 85 ) حديث را احمد در ( سنن ) ، ج 1 ، ص 217 چنين نقل كرده است ( ملعون من سبّ اباه » . ( 86 ) اين حديث را مسلم در ( صحيح ) ، ج 1 ، ص 65 و در آن آمده است « من الكبائر شتم الرجل والديه . . . الحديث » ( 87 ) كافى ، ج 8 ، ص 70 . ( 88 ) ابو احيحه به ضم همزه ( احيحه ) و دو ( حا ) بدون نقطه ميان دو ( حا ) ( يا ) است و مصغر است كه هم اسم واقع مىشود و هم كنيه . ( 89 ) اين حديث را روايت عمرو بن شمر است و به حديث او استدلال نمىشود چون كاملا ضعيف است وى احاديثى بر كتابهاى جابر جعفى افزوده كه بعضى از آنها به او نسبت داده مىشود و به گفتهء نجاشى ( ره ) كار او مشتبه است .