به پرخورى عادت كرده و يك باره كم غذا مىخورد مزاجش آن را تحمّل نمىكند و ضعيف مىشود و بسيار به زحمت مىافتد ؛ پس سزاوار است كه اندك اندك و به تدريج به آن برسد يعنى از غذايى كه به آن عادت كرده كم كم بكاهد ، مثلا اگر دو گردهء نان در روز مىخورده و قصد دارد به يك گرده تقليل دهد بايد هر روز يك گرده نان را به هفت قسمت كند و يك چهارم از يك قسمت را كم كند كه 28 / 1 گرده نان يا حدود 30 / 1 گرده نان در روز مىشود . در نتيجه در مدّت يك ماه يك گرده نان از خوراك از روزانه‌اش بكاهد و اين كار برايش زيانبار نخواهد بود و در او اثرى نمىكند و اگر بخواهد مىتواند همين كار را با وزن كردن نان يا به طور تخمين انجام دهد . پس در هر روزى مقدار يك لقمه از غذاى روز گذشته‌اش بكاهد ، آنگاه اين عمل چهار درجه مىشود كه آخرين درجه‌اش اين است كه نفس خود را به اندازه‌اى از غذا عادت دهد كه بدن به كمتر از آن پايدار نمىماند و آن عادت صدّيقان است كه سهل شوشترى آن را برگزيده و گفته است : مردم خدا را با سه چيز بپرستند : به زنده بودن و عقل و نيرو ( ى بدن ) . پس اگر بنده بر دو چيز كه حيات و عقل است بترسد در صورتى كه روزه است افطار كند و اگر فقير است با زحمت غذا به دست بياورد و اگر بر آن دو امر نمىترسد بلكه بر توان خود ترسان است سزاوار است كه اهميّت ندهد اگر چه ضعيف شود تا آن درجه نماز را نشسته بخواند كه نشسته نماز خواندن بر اثر ضعف ناشى از گرسنگى بهتر از نماز ايستادهء اوست با پرخورى . مىگويم : اين عقيده درست نيست زيرا خلاف آن چيزى است كه از روايات اهل بيت ( ع ) آشكار مىشود ، بنابراين حق اين است كه رهرو راه خدا تا آنجا كه ممكن است قوّت و نيروى خود را همانند حيات و عقلش حفظ كند . خداى متعال فرمود : كُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً . « 45 » و فرمود :

--> ( 45 ) مؤمنون / 52 : تمام آيه اين است ، يا ايّها الرّسل كلوا من الطيّبات و اعملوا صالحا انّى بما تعملون عليم . . . اى پيامبران از غذاهاى پاكيزه بخوريد و عمل صالح انجام دهيد كه من به آنچه انجام مىدهيد آگاهم .