من آنچه در نفوسشان پديد آيد بخشيده شده است » . « 166 » و نيز از آن حضرت روايت شده كه فرمود : « خداى متعال به ( فرشتگان ) حافظ اعمال مىفرمايد : هرگاه بندهء من قصد گناهى كرد ننويسيد پس اگر آن را انجام داد يك گناه بنويسيد ولى اگر قصد ثوابى كرد و انجام نداد يك ثواب ثبت كنيد و اگر انجام داد ده ثواب بنويسيد » اين حديث را مسلم و بخارى در صحيح خود روايت كرده‌اند و دليل آن است كه نيّت در دل و قصد گناه مورد عفو است و به تعبير ديگر آمده است « هركه قصد ثوابى كند و به آن عمل نكند برايش يك ثواب نوشته شود ، و هركه قصد ثوابى كند و انجام دهد ده ثواب برايش نوشته شود تا هفتصد برابر و هركه قصد گناهى كند و انجام ندهد بر او نوشته نشود و اگر انجام دهد يك گناه نوشته شود » « 167 » به صورت ديگر آمده است : « هرگاه در دل قصد كند كه گناهى مرتكب شود تا انجام نداده است آن را مىبخشم » « 168 » تمام اين روايات بر عفو چنين گناهانى دلالت مىكند . مىگويم : كافى از طريق شيعه روايتى را به اسنادش از يكى از دو امام باقر يا امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرمود : « خداى متعال در ذريّه آدم ( ع ) چنين قرار داده است كه اگر كسى قصد ثوابى كند و انجام ندهد ثوابى بر او نوشته شود و هركس قصد ثوابى كند و آن را انجام دهد برايش ده ثواب نوشته شود و هركس قصد گناهى كند و انجام ندهد بر او گناهى نوشته نشود و هركس انجام دهد يك گناه بر او نوشته مىشود » . « 169 »

--> ( 166 ) به صحيح مسلم ، ج 1 ، ص 81 رجوع كنيد ، طيالسى نيز آن را در مسند خود ص 322 به شمارهء 2459 از ابو هريره چنين روايت كرده است « انّ اللّه تجاوز لامتّى عما حدثت به نفسها مالم تتكّلم به او تعمل به ، همانا خدا براى امّتم از آنچه در نفسشان پديد آيد ( افكار بد ) در مىگذرد تا زمانى كه به مرحلهء سخن يا عمل در آيد » . ( 167 ) بخارى ( در صحيح خود ) ، ج 8 ، ص 128 و مسلم ( در صحيح ) ، ج 1 ، ص 83 از حديث ابن عباس روايت كرده است . ( 168 ) اين حديث را مسلم ( در صحيح ) ، ج 1 ، ص 82 از حديث ابو هريره نقل كرده است . ( 169 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 428 .