منظور از وتر ركعتهاى سه گانه‌اى است كه بايد سلام پس از ركعت اوّل ترك نشود . و اگر براى به جا آوردن سه ركعت وتر و دو ركعت نافله صبح وقت تنگ باشد به دو ركعت نافله صبح بسنده كند ؛ و نيز چنانچه چهار ركعت از نماز شب را خوانده صبح طلوع كند مىتواند بقيّه نوافل شب را بخواند و كامل كند . گاهى هم خواندن تمام نمازهاى شب پس از طلوع فجر جايز است ، ليكن نبايد اين عمل عادت شود ، و نيز هر زمان وقت تنگ باشد مىتواند به خواندن سوره حمد اكتفا كند . در قنوت يك ركعت وتر مستحب است هفتاد يا صد بار استغفار كند و دعا و ذكر را با خواندن آنچه مأثور است و در كتب ادعيّه آمده طول دهد . در الفقيه « 36 » آمده است : پدرم - كه خداوند از او خشنود باد - در نامه‌اى كه به من نوشته گفته است : بدان اى پسرك من افضل نوافل دو ركعت نافلهء صبح و پس از آن يك ركعت وتر و پس از آن دو ركعت از نافله ظهر و پس از آن نافله مغرب و پس از آن تمام نماز شب و پس از آن تمام نوافل روز است . در همان كتاب مذكور است كه امام صادق ( ع ) فرموده است : « هر چه در شب از تو فوت شود قضاى آن را در روز به جا آور . خداوند متعال فرموده است : وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرادَ شُكُوراً « 37 » ؛ يعنى انسان آنچه در شب از او فوت شده در روز قضاى آن را به جا آورد ، و آنچه در روز از او فوت گرديده در شب آن را قضا كند ، و نمازهاى شبى را كه از تو فوت شده در هر وقتى از شبانه‌روز كه بخواهى مادام كه وقت نماز واجب نباشد مىتوانى به جا آورى . » « 38 » امام صادق ( ع ) فرموده است : « قضاى نماز شب پس از صبح و پس از عصر از اسرار مكنون آل محمّد ( ع ) است . » « 39 »

--> ( 36 ) ص 13 ، باب افضل النوافل ( 37 ) فرقان / 62 : او كسى است كه شب و روز را جانشين يكديگر قرار داد براى آنهايى كه بخواهند متذكّر شوند يا شكرگزارى كنند . ( 38 ) الفقيه ، ص 132 ، شماره 1 و 6 و 7 . ( 39 ) الفقيه ، ص 132 ، شماره 1 و 6 و 7 .