مىشد غفلت داشت تا ناگهان بىآنكه او پيش‌بينى كند مرگ او را فرا گرفت ، و نداى پروردگار جبّار به گوش او رسيد كه يا بهشت و يا دوزخ . اينك تو هم بايد بينديشى كه در غفلت مانند اويى و فرجام تو هم مانند فرجام او خواهد بود . پس در اين فرصت براى آماده شدن به پا خيز ، و به افزون كردن توشه و زاد اين راه بپرداز ؛ زيرا مسافت بسيار طولانى ، و گردنه‌ها و پستى و بلنديهاى آن طاقت‌فرسا و خطرات آن بسيار سخت است ، و پشيمانى پس از مرگ سودى ندارد . اين نوع تفكّرات آرزوها را كوتاه مىكند ، و انسان را براى به جا آوردن اعمال شايسته آماده مىسازد ، و محلّ آن چنان كه گذشت در خارج از نماز است . 5 - نماز نذر ، سوگند ، عهد ( 1 ) اين نماز را مكلّف به سبب نذر يا قسم يا عهد بر خود واجب مىسازد ، و وفاى به آن طبق شرطى كه كرده هم از لحاظ كميّت و كيفيّت و هم از نظر زمان و مكان بر او واجب است مادام كه شرط او با حقيقت نماز منافات نداشته باشد . اگر شرط او داراى مزيّتى نباشد در انعقاد آن دو قول است كه اصحّ آن منعقد شدن نذر يا عهد يا سوگند اوست ، و در اداى آن بدون آن كه شرطى كرده باشد دو وجه است ، خداوند متعال فرموده است : أَوْفُوا بِالْعُقُودِ « 28 » ، و نيز : يُوفُونَ بِالنَّذْرِ « 29 » و نيز وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها « 30 » و جز اينها . يكى از دانشمندان ما گفته است : امّا نماز نذر و عهد و امثال آنها بايد قبولى آنها را درك و در اداى آنها رغبت كند و در باره آنها اهتمام ورزد تا به عهدى كه با خدا بسته وفا ، و فرمان او را امتثال كرده باشد ؛ و به تصوّر آن كه اين نماز در اصل واجب نيست آن را رها نكند ، چه آن از حيث عظمت و اهميّت مانند ديگر نمازهاست . اين را در نظر آورد

--> ( 28 ) مائده / 1 : . . . به پيمانها و قراردادها وفا كنيد . ( 29 ) دهر / 6 : به نذر خود وفا مىكنند . ( 30 ) نحل / 91 : . . . و سوگندهايتان را پس از تاكيد نشكنيد .