در برابر نقصان نماز است محلّ آنها قبل از سلام است ، و اگر براى زيادتى است بعد از سلام به جا آورده شوند . و قول اخير نيز به مناسبت حديث ديگر و نيز از باب تقيّه است . صورت اين دو سجده بنابر مشهور اين است كه نخست نيّت كند ، سپس تكبير گويد ، پس از آن به سجده رود ، بعد از آن سر بردارد سپس به سجده دوّم رود ، پس از آن سر بردارد و تشهّدى سبك بگويد و بعد سلام دهد ، و در هر سجده بگويد : بسم اللّه و باللّه اللّهم صلّ على محمّد و آل محمّد ، يا بسم اللّه و باللّه السّلام عليك أيّها النبىّ و رحمة اللّه و بركاته . آنچه از اخبار استفاده مىشود اين است كه جز دو سجده مذكور چيز ديگرى بر نمازگزار واجب نيست . مسألة : كسى كه در عدد ركعات نمازهاى دو ركعتى يا سه ركعتى يا در دو ركعت اوّل نماز چهار ركعتى شكّ كند ، ( 1 ) و يا مطلقا نداند چند ركعت خوانده است ، بنا بر مشهور نمازش باطل است . شيخ صدوق جايز دانسته كه نمازگزار بنا را بر اقلّ بگذارد و اين رأى خالى از قوّت نيست ، ليكن اگر به يكى از دو طرف شكّ ظنّ پيدا كند بنا را بر آن بگذارد . همچنين در ديگر افعال نماز به همين گونه عمل كند . اگر در نماز چهار ركعتى در بيش از دو ركعت آن شكّ كند بنا را بر اكثر بگذارد و نمازش را تمام كند سپس بنا بر مشهور به سبب ركعات مورد شكّ نماز احتياط به جا آورد . شيخ صدوق در اين باره قول ديگرى دارد . اگر ركعت مورد شكّ يكى است مخيّر است كه به خاطر آن دو ركعت نماز احتياط نشسته يا يك ركعت ايستاده به جا آورد . اگر شكّ دارد يك ركعت خوانده است يا دو ركعت ، دو ركعت نماز ايستاده و دو ركعت نماز احتياط نشسته به جا آورد . در نماز احتياط ناگزير از نيّت ، تكبيرة الاحرام ، تشهّد و سلام است ، زيرا اين نمازى جداست . مسألة : در صورت يقين امام شكّ مأمومين معتبر نيست ( 2 ) همچنين در صورت يقين مأمومين شكّ امام اعتبار ندارد و هر يك از اين دو در شكّ خود بايد به ديگرى كه يقين دارد رجوع كند . شكّ اگر زياد گردد نبايد مطلقا به آن توجّه شود ، بلكه بايد بنا را بر وقوع و صحّت آنچه در آن شكّ كرده بگذارد ، هر چند هنوز از محلّ آن تجاوز نكرده باشد .