زيرا بر امام ضمانتى نيست . » « 18 » غزّالى مىگويد : برخى از پيشينيان گفته‌اند : پس از پيامبران هيچ كس برتر از عالمان نيست ، و پس از عالمان كسى برتر از ائمّه جماعت نيست ، زيرا اينان واسطه ميان خدا و خلق او مىباشند ، پيامبران با رسالت ، عالمان با علم و اينان با توسّل به ستون دين كه نماز است . 4 - امام جماعت بايد با خلوص كامل براى رضاى خداوند پيشنمازى كند ، ( 1 ) و در طهارت و همهء شرايط نماز امانت الهى را به انجام رساند . اين گفتهء غزّالى است و نيز مىگويد : امّا منظور از اخلاص اين است كه براى پيشنمازى اجرت نگيرد ، چه پيامبر خدا ( ص ) عثمان بن ابى العاص ثقفى را به مأموريت فرستاد و به او فرمود : « كسى را به گفتن اذان بگمار كه اجرت نگيرد » « 19 » . اذان راه ورود به نماز ، و امامت خود نماز است ؛ پس سزاوارتر است به اين كه در برابر آن اجرت گرفته نشود . امّا اگر از محلّ درآمد موقوفه‌اى كه به امرار معاش امام مسجد تخصيص داده شده و يا از سوى حاكم و يا از طرف مردم مقرّرى اخذ كند حكم به حرمت آن نشده ، ليكن مكروه است و كراهت در واجبات سخت‌تر از كراهت در مستحبّات است . اين مقرّرى در حقيقت اجرت حضور مستمرّ او در محلّ و مراقبت او بر حفظ مصالح مسجد از لحاظ نماز جماعت است ، و اجرت برگزارى نماز نيست . امّا مقصود از امانت طهارت باطن از فسق و معاصى كبيره و عدم اصرار بر صغيره است . كسى كه نامزد پيشنمازى است سزاوار است از تلاش در راه رسيدن به آن اجتناب كند ، زيرا او به منزله نماينده و شفيع مردم است و بايد بهترين آنها باشد . همچنين طهارت ظاهر را از حدث و باطن را از خبث و پليدى حفظ كند ، زيرا اين امرى است كه جز خود او كسى بر آن آگاه نيست ؛ و اگر در اثناى نماز متذكّر شود كه

--> ( 18 ) الفقيه ، ص 110 ، شماره 122 . ( 19 ) سنن ابو داود ، ج 1 ، ص 126 ، سنن نسائى ؛ ج 2 ، ص 23 .