عزّ وجلّ او را دريابد ؛ زيرا كه خداى عزّ وجلّ بسيار آمرزنده و بسيار رحم كننده است . و در حديث وارد شده كه بنده گناهى مىكند و هميشه از آن ترسان مىباشد و خود را دشمن مىدارد ، پس خداى عزّ وجلّ وى را رحم مىكند و « 1 » او را داخل بهشت مىكند « 2 » . و هيچ بنده‌اى از گناه بيرون نمىآيد مگر به اقرار « 3 » . و اعتراف به گناه كردن كفّارهء آن است . و هر كسى كه گناهى بكند و بداند كه خداى عزّ وجلّ بر وى مطّلع است و هرگاه خدا خواهد او را عذاب مىكند و اگر خواهد او را مىآمرزد البتّه خداى عزّ وجلّ او را مىآمرزد اگرچه طلب آمرزش نكرده باشد « 4 » . و « 5 » خداى عزّ وجلّ در قرآن مجيد فرموده : « وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً » « 6 » يعنى هر كسى كه عمل بدى بكند يا بر خود ستمى بنمايد و بعد از آن از خداى عزّ وجلّ طلب آمرزش كند ، خداى عزّ وجلّ را بسيار آمرزنده وبسيار رحم كننده خواهد يافت . و ما در اين هنگام استغفار مىكنيم از هرچه به سبب آن پاى ما لغزيده باشد يا قلم سركشى نموده باشد و از هر قولى كه گفته باشيم و « 7 » عملهاى ما موافق آن نباشد و آنچه را دعوى كرده و اظهار نموده باشيم از علم و بصيرت داشتن به دين خدا با « 8 » آنكه در آن مقصّر باشيم و از هر علمى و عملى كه قصد ما به آن رضاى خداى عزّ وجلّ بوده باشد و بعد از آن قصدى ديگر به آن ضَمّ شده باشد و از هر وعده‌اى كه داده باشيم و بعد از آن در وفاى به آن تقصير « 9 » كرده باشيم و از هر نعمتى كه خداى عزّ وجلّ به ما انعام

--> ( 1 ) . a - و . ( 2 ) . الكافي 2 : 426 ح 3 . ( 3 ) . الكافي 2 : 426 ضمن ح 4 . ( 4 ) . الكافي 2 : 427 ح 5 . ( 5 ) . a s - و . ( 6 ) . نساء : 110 . ( 7 ) . s a - و . ( 8 ) . با / a s يا . ( 9 ) . تقصير / a تقصيرى .