و صاحب اخلاص مىگدازد روح خود را و صرف مىكند جان خود را در پاى داشتن چيزى كه علم و عمل و عمل كننده و آنچه بدان عمل شده وابسته به آن است ؛ از براى آنكه هرگاه اين را ادراك كرد همه را ادراك كرده و « 1 » هرگاه اين از وى فوت شود همه فوت شده خواهند « 2 » بود . و اين عبارت است از صاف گردانيدن معناهاى تنزيه حقّ در يگانه دانستن آن ، چنانچه عالِم اوّل فرموده : هلاك شدند عمل كننده‌ها « 3 » مگر عابدان و هلاك شدند عابدان مگر دانشمندان و هلاك شدند دانشمندان مگر راستگويان و هلاك شدند راستگويان مگر صاحبان اخلاص و هلاك شدند « 4 » صاحبان اخلاص مگر پرهيزكاران و هلاك شدند پرهيزكاران مگر صاحبان يقين و صاحبان يقين بر خطر عظيمند ، خداى عزّ وجلّ به پيغمبر خود فرموده « 5 » : « وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ » « 6 » يعنى عبادت خدا بكن تا يقين به نزد تو بيايد . و ادنى حدّ « 7 » اخلاص بذل نمودن بنده است طاقت خود را و بعد از آن از براى عمل قدرى در نزد خدا قرار ندهد كه به سبب عمل توقّع عوضى داشته باشد ؛ از براى آنكه مىداند كه اگر خداى عزّ وجلّ طلب كند از وى وفا به حقّ عبوديّت نمودن را هرآينه عاجز خواهد شد . و ادنى مقام صاحب اخلاص در دنيا سالم بودن است از جميع گناهان . و در آخرت نجات از جهنّم يافتن است و بهره‌مند به بهشت شدن « 8 » . باب دوم : در طهارت و پاكيزگى است خداى [ m . a 97 ] عزّ وجلّ فرموده : « فِيهِ رِجالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ

--> ( 1 ) . s a - و . ( 2 ) . خواهند / s a خواهد . ( 3 ) . a - ها . ( 4 ) . شدند / a شد . ( 5 ) . فرموده / a فرمودند . ( 6 ) . حجر : 99 . ( 7 ) . a + مرتبهء . ( 8 ) . مصباح الشريعة : 36 باب 16 .