مورچه باشد نموده ، و اگر شتر دو كوهان قصد آن رودخانه را بكند به آن نمىتواند رسيد « 1 » . و نيز آن حضرت فرمودند كه : در گنجى كه خداى عزّ وجلّ در قصّهء آن دو پسر كه در مكالمهء موسى و خضر فرموده اين بود : بسم اللَّه الرحمن الرحيم ، عجب دارم از كسى كه يقين به مرگ داشته باشد چون خوشحال مىشود ! و عجب دارم از كسى كه يقين به قضاى خدا دارد چون غمگين [ m . b 87 ] مىشود ! و عجب دارم از كسى كه دنيا را و انقلابات آن را با اهلش ديده چون تكيه بر آن مىكند « 2 » ! فصل [ در بزرگى شأن يقين و درجات آن ] يقين آن است كه همه چيز را از مُسبّب الأسباب بداند و ملتفت به واسطه‌ها نشود ، بلكه واسطه‌ها را به تمام مسخّر خدا داند و از براى آنها حكمى قرار ندهد . و بعد از آن اعتماد كند بر آنكه « 3 » خداى عزّ وجلّ ضامن روزى « 4 » شده و آنچه تقدير شده به او خواهد رسيد . و بعد از آن بر دل او غالب شود كه هركه به وزن ذرّه‌اى خيرى بكند جزاى آن را خواهد ديد و هركه به وزن ذرّه‌اى شرّى بكند جزاى آن را خواهد ديد . و بعد از آن معرفت داشته باشد به آنكه خداى عزّ وجلّ مطّلع است بر وى در همه حالى « 5 » و مشاهده مىكند چيزهاى بسيار پنهان را كه در خاطر او خطور كند تا آنكه در همه حال با خداى عزّ وجلّ به ادب سلوك كند و اهتمام آن در آبادى باطن و پاكيزه كردن و زينت دادن آن از براى آنكه محلّ نظر خداى عزّ وجلّ است كه حراست او را مىكند بيشتر باشد از اهتمامى كه در زينت دادن « 6 » ظاهر « 7 » از براى ساير مردمان مىورزد .

--> ( 1 ) . الكافي 2 : 59 ح 11 . ( 2 ) . قرب الإسناد : 375 . الكافي 2 : 59 ح 9 . تهذيب الأحكام 9 : 276 ح 11 . ( 3 ) . آنكه / a آنچه . ( 4 ) . a + او . ( 5 ) . حالى / a جايى . ( 6 ) . s - دادن . ( 7 ) . ظاهر / a ظاهرى .