و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند كه : خداى عزّ وجلّ مىفرمايد « 1 » : من نزد گمانى هستم كه بندهء من به من داشته باشد ؛ پس بايد كه گمان بَرد به من هر چيزى را « 2 » كه خواهد « 3 » . و نيز آن حضرت فرمودند : نبايد بميرد احدى از شما مگر آنكه گمان خوب به خداى عزّ وجلّ داشته باشد « 4 » . و وقتى آن حضرت داخل شد بر شخصى كه در حالت نَزع بود ، پس فرمودند : خود را چون مىيابى ؟ آن شخص گفت : چنان مىيابم خود را كه از « 5 » گناهان مىترسم و امّيد به رحمت خدا دارم . پس آن حضرت فرمودند : جمع نمىشود اين دو « 6 » در وقت مردن در دل بنده‌اى مگر آنكه خداى عزّ وجلّ عطا مىكند به آن آنچه را امّيد داشته باشد و ايمن مىسازد او را از آنچه مىترسد « 7 » . و حضرت أمير المؤمنين سلام اللَّه عليه به شخصى - كه خوف آن به حدّ يأس رسيده بود « 8 » از راه بسيارى گناهان - فرمودند : اى مرد ! مأيوس بودن تو از رحمت خدا عظيم‌تر است از گناهان تو « 9 » . و « 10 » در اخبار حضرت يعقوب وارد شده كه خداى عزّ وجلّ وحى به وى « 11 » فرستاد كه : آيا مىدانى « 12 » كه چرا تفريق كردم ميان تو و ميان يوسف ؟ از براى آن بود كه گفتى :

--> ( 1 ) . a + كه . ( 2 ) . s - را . ( 3 ) . الكافي 2 : 72 ح 3 . عوالي اللئالي 1 : 289 ح 145 . مسند أحمد 3 : 491 . ( 4 ) . أمالي الطوسي : 379 ح 65 . روضة الواعظين : 503 . صحيح مسلم 8 : 165 . مسند أحمد 3 : 293 . ( 5 ) . از / s در . ( 6 ) . a - دو . ( 7 ) . روضة الواعظين : 503 . سنن الترمذي 2 : 227 . ( 8 ) . بود / s باشد . ( 9 ) . مانند آن در الكافي 7 : 296 . ( 10 ) . a - و . ( 11 ) . a - به وى . ( 12 ) . مىدانى / s نمىدانى .