او كه از سال 304 هجرى به اين سمت منصوب گشت ، تا مدّت 22 سال از جانب امام به عنوان مرجع شيعيان عمل نمود . 4 ) على بن سمرى : پس از آنكه حسين بن روح دار فانى را وداع گفت ، امام مهدى ( عج ) على بن سمرى را به عنوان جانشين او منصوب كرد ، او سه سال در اين منصب باقى ماند و چون وفاتش نزديك شد از آن حضرت در بارهء جانشين خود پرسش كرد ، امّا امام ( ع ) او را آگاه كرد كه پس از وفات او دوران غيبت صغرى پايان يافته و كسى جانشين او نخواهد بود . غيبت كبرى : در طول هفتاد سال غيبت صغرى اين چهار دانشمند اسلام‌شناس به نيابت از امام به امور امّت رسيدگى مىكردند و در موارد لازم مستقيما از امام دستور مىگرفتند و نقش رهبرى امّت را به عهده داشتند ، چه بسا اين مدّت براى آمادگى امّت جهت گزينش رهبران خود در دوران غيبت كبرى كافى بوده است ، يعنى امّت در اين مدّت آماده شدند تا از ميان فقهاء كسانى را كه از نظر خصوصيّات به نوّاب اربعه نزديكتر باشند براى رهبرى خود انتخاب كنند و حكمت اين امر در اين است كه ارتباط الهى از وحى به وصايت و از آن به نيابت خاصّه و پس از آن به نيابت عامّه درجه بندى مىگردد . در عصر غيبت كبرى مسلمانان بايد به فقيهان عادلى كه بر طبق مقياسهاى عمومى به شايستگى آنها معرفت يافته‌اند ، مراجعه كنند ، وظيفه مسلمانان ، انتظار و دعا براى فرج امام زمان ( عج ) است ، در اين دوران اگر چه ارتباط امام عصر ارواحنا له الفداء با اولياء خدا به اشكال گوناگون ادامه دارد ، ليكن هيچ كس نمىتواند ادّعا كند كه با امام ارتباط مستقيم دارد و چنان كه كسى زبان به چنين ادّعايى بگشايد مسلمانان وظيفه دارند كه او را تكذيب نمايند . امام عصر ( عج ) در اين زمان در ميان ما حضور دارند و كليهء اعمال ما تحت نظارت مستقيم آن حضرت قرار دارد و آن حضرت لحظه‌اى از احوال شيعيان خود غافل نيست و در عبادات خود براى بهبود وضع آنها به درگاه الهى تضرّع مىنمايد ، در ميان مردم بطور ناشناس زندگى كرده و در اجتماعات آنها حضور مىيابد ، امّا به جز عدّهء معدودى از اولياء الهى هيچ كس آن حضرت را نمىشناسد و توفيق زيارت جمال بىمثالش را نمىيابد .