نازل شد در حالى كه مانند مرواريد درخشانى در بيت اللَّه مىدرخشيد و خداوند آن خانه را به آسمان بالا برد ، امّا ستونهاى آن خانه باقى ماند و آن همان اطراف بيت اللَّه الحرام فعلى است كه در هر روز هفتاد هزار فرشته به آن وارد مىشوند كه هرگز به آن باز نمىگردند ، و خداوند ابراهيم و اسماعيل را مأمور كرد كه كعبه را بر پايه‌هاى همان خانه استوار سازند . از ( ابن عباس ) روايت شده : ابراهيم ( ع ) در مقام پا نهاد و مردم را ندا داد كه اى مردم من شما را به حج دعوت مىكنم و مردم دعوت او را لبيك گفتند و تمام افرادى كه در آينده مشرّف به حج مىشدند از اصلاب پدرانشان نداى لبيك سر دادند و اوّلين گروهى كه او را اجابت كرد اهل يمن بودند . تفسير ( على بن ابراهيم ) در بارهء قول خداى متعال كه فرمود : ( طهّرا بيتى ) از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه يعنى مشركان را از آنجا دور كنيد و برانيد ، زمانى كه ابراهيم ( ع ) بيت كعبه را بنا كرد و مردم مراسم حج را بجا آوردند ، خانه كعبه از ملاقات با مشركين و نفس بدبوى آنها به درگاه الهى شكايت كرد ، و خداوند به كعبه وحى كرد : اى كعبه آرام بگير ، كه هر آينه من در آخر الزّمان مردمى را بر مىانگيزم كه دندان خود را خلال نموده با شاخه درخت مسواك مىزنند . در اين خصوص مىگوئيم : شاخهء درخت شامل چوب اراك و غير آن مىشود و در روايات ديگر به چوب اراك تصريح شده ، ولى ارادهء عموم در اينجا جايز است و هر آينه مسواك زدن با مطلق شاخهء درخت مستحب است ، اگر چه افضل چوب اراك است ، بلكه حتّى مسواك زدن با انگشتان نيز مستحب است اگر چه كمترين مراحل فضل و استحباب را دارد . در همان كتاب در بارهء آيه وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا آمده است مراد از ( هم ) ابراهيم و اسحاق و يعقوب است و مِنْ رَحْمَتِنا يعنى به رسول خدا ( ص ) و وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ يعنى امير المؤمنين ( ع ) و اين مطلب را پدر على بن ابراهيم از امام حسن عسگرى نقل كرده است . ( علل الشرائع ) با اسناد به امام صادق ( ع ) در حديثى طولانى نقل مىكند . وقتى ابراهيم و اسماعيل عليهما سلام خانهء كعبه را بنا كردند ، همسر اسماعيل كه زن بسيار عاقلى بود گفت : چرا بر سر در خانهء كعبه پرده‌اى نمىآويزيد ؟