گفت من دانستم كه مرا بر فعل او ثواب دهند ، پس نخواستم كه مرا ازو خيرى رسد ، و او را از من شرى رسد . ( 42 ) كتبت الى الاسكندر امرءة من اهله يقال لها « قالا » : بلغنى قتل ابنى بين يديك فى الوقيعة فسرّنى و احزننى : فامّا سرورى فلانّه قتل فى نصيحتك و طاعتك و الذّب عن قومك و اعزّتك ، و امّا حزنى فلانّه ليس لى ابن آخر يقتل فى مثل ذلك بين يديك . فلمّا قرأ الاسكندر الكتاب ، قال : اذا كان لنسائنا هذا العقل و اللّطف ، و هذا الفضل و الشّرف ، و هذا الصّبر و العزاء ، و هذا التّسليم و الرّضاء ، فما احرى رجالنا بالنّجدة و الطّاعة و العقل و الفضيلة . ترجمه : زنى از خويشان اسكندر به او نوشت كه شنيدم كه پسر مرا در پيش تو در فلان واقعه بكشتند ، شادمان شدم بوجهى و اندوهگين شدم بوجهى : اما شادمانى من از آن بود كه او را در نيكخواهى و طاعت تو و دفع از گروه تو و عزيزان تو بكشتند ، و اندوهگين از آن شدم كه پسرى ديگر ندارم كه او نيز پيش تو جان فدا كند . اسكندر گفت كه بنگريد كه چون زنان ما را اين عقل و لطف و فضل و شرف باشد و چنين صبر و تسليم توانند كرد ، پس مردان ما چه سزاوار باشند بدليرى و طاعت و عقل و فضيلت . ( 43 ) و كتب الاسكندر الى امرءة يعزّيها عن ابن لها قتل