الباب الثامن و الثلثون فى طلب السعادة و ذكر الخير الآيات : ( 1 ) وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ . ترجمه : اما آنان كه نيكبختان آمده‌اند در بهشت باشند هميشه ، تا كه آسمانها و زمينها باشد ، مگر آنچه خدا خواهد عطاى نابريده . ( 2 ) وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ . وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ . وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ . ترجمه : مرا ذكرى ستوده براستى بخش بر آيندگان ، بر محمد منت مىنهند كه : ما ذكر تو بلند كرديم . و كفار را ميگويد : ايشان را حديث گردانيديم ، يعنى نيست كرديم . الاخبار : ( 3 ) السّعيد من وعظ بغيره . السّعيد من سعد فى بطن أمّه ، و الشّقى من شقى فى بطن أمّه . ترجمه : نيكبخت كسى بود كه پند از ديگران گيرد . نيكبخت كسى بود كه در شكم مادر [ نيكبخت ] شده باشد ، و همچنين بدبخت . بعضى گويند : شكم مادر ، گور است ، كه زمين مادر است .