الباب الرابع و الثلثون فى مجالسة العلماء و الاخيار الآيات ( 1 ) وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ ، وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا . ترجمه : و نفس خود را با آنان كه خداى را ميخوانند بامداد و شبانگاه ، و رضاى او ميخواهند بدار ، يعنى : با ايشان مخالطت كن ، و چشم ازيشان در مگذران براى آرايش زندگانى اين جهان . ( 2 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ . ترجمه : اى مؤمنان از خدا بترسيد ، و با راست گويان باشيد ! ( 3 ) الانبياء سادة ، و الفقهاء قادة ، و مجالستهم زيادة « 1 » . ترجمه : پيمبران مهتران خلق‌اند ، و اهل علم سرهنگان و پيشروان ، و مجالست با ايشان سبب زيادتى علم . ( 4 ) مثل الجليس « 1 » الصّالح مثل الدّا [ ر ] ى ان لم يجدك من عطره علّقك من ريحه . و مثل الجليس « 2 » السّوء مثل صاحب الكيران

--> ( 1 ) - روضة الواعظين ص 358 : المتقون سادة . ( 2 ) - اصل : جليس .