( 27 ) داوا الغضب بالصّمت ، و داوا الشّهوة بالغضب ! فانّ من غضب على نفسه من تناول المساوى شغل عنها « 1 » . ترجمه : خشم را بخاموشى مداوا كنيد ، [ و شهوت را بخشم ] ! كه هر كه بر نفس خود خشم گيرد از تناول كارهاى بد ، از آن مشغول شود ، و بدان التفات ننمايد . ( 28 ) ليس العجب ممّن طفئت « 2 » عنه الشّهوات ان يصير فاضلا ، و لكنّ العجب ممن تجاذبته الشّهوات و هو فاضل . ترجمه : عجب نيست از كسى كه از شهوات معترض ( ؟ ) نباشد و فاضل گردد ، عجب از كسيست كه شهوات او را از جهات مختلف ميكشد و او فاضل شود ، يعنى : فضايل حاصل كند . ( 29 ) احذر الشّهوات ! فانّها مذهلة لعقلك ، مهجنة لرايك ، شانئة لعرضك ، شاغلة لك عن عظيم امرك . ترجمه : از شهوات حذر كن كه آن عقل تو را مشغول كند ، و راى را فرومايه و ركيك گرداند ، و عرض را معيوب كند ، و تو را از كار مهتر بازگرداند . ( 30 ) قال حكماء الهند : اثنان من النّاس ينبغى ان يتباعد منهما : احدهما الّذى يقول : لا ثواب و لا عقاب و لا معاد و لا برّ و لا اثم ؛ و الآخر الّذى لا يملك شهوته ، و لا يستطيع ان يصرف قلبه و بصره عن شهوته « 3 » . ترجمه : حكماى هند گفته‌اند : از دو كس دور بايد بود : يكى

--> ( 1 ) - الحكمة الخالدة ص 213 ، جاويدان خرد فارسى ص 314 . ( 2 ) - اصل : طغيت . ( 3 ) - الحكمة الخالدة ص 91 ، جاويدان خرد فارسى ص 407 .