خواجه نصير الدين الطوسي

314

اخلاق محتشمى ( فارسى )

( 23 ) لا يكوننّ لجائزتك حدّ ! فان ذلك ابسط للامل فيك . ترجمه : عطاى خود را حد پديد مكن ! تا امل مردمان به تو فراخ‌تر باشد . ( 24 ) قيل لبعضهم : من احبّ النّاس اليك ؟ قال من كثرت ايادىّ عنده . ترجمه : از بزرگى پرسيدند كه از بزرگان كرا دوست‌تر دارى ؟ گفت : كسى را كه نعمت من برو بيشتر بود . ( 25 ) عجبت لمن يشترى المماليك بماله ، و لا يشترى الاحرار بنواله ! ترجمه : عجب ميدارم از كسى كه بندگان ميخرد بمال خود ، چرا آزادان بنخرد بنيكويى خود و بعطاى خود ! ( 26 ) بذل المجهود فى بذل الموجود غاية الجود . ترجمه : جهد تمام كردن در بخشش آنچه بدست آيد ، غايت جود بود . ( 27 ) اذا الرّجل امكننى من نفسه حتّى اضع معروفى « 1 » عنده ، فيده عندى مثل يدى عنده . ترجمه : چون مرا كسى تمكين دهد تا با او نيكويى كنم ، حق نعمت او بر من همچند حق نعمت من برو باشد . ( 28 ) اذا اصطنعت فانسه فى الحال ! و اذا اصطنع اليك فلا تنسه ما بقيت ! ترجمه : چون تو نيكويى كنى در حال فراموش كن ! و چون با تو نيكويى كنند او را فراموش مكن ! ( 29 ) كن جوادا ! لتكن للخير اهلا ، و كن شكورا ! تستوجب

--> ( 1 ) - اصل : معروفه .