الباب السابع و العشرون فى الحثّ « 1 » على التواضع و خفض الجناح الآيات ( 1 ) وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ . ترجمه : مراعات و مدارات كن با متابعان خويش از مؤمنان . ( 2 ) وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً . ترجمه : بندگان خدا آنان‌اند كه بر زمين آهسته روند - استعارهء تواضع است و خضوع . ( 3 ) وَ لا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ ، وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً ! إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ . وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ ، وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ ! إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ . ترجمه : روى بمگردان بتكبر از مردم ، و بر زمين بنشاط و تكبر مرو ! كه خدا متكبر فخر كننده را دوست ندارد . و ميانه ميرو ، و آواز خوابانيده ميدار ! كه زشت‌ترين بانگها بانگ خر باشد . ( 4 ) تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ ، نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً ، وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ . ترجمه : آن سراى آخرت است ، كه براى كسانى ساخته‌ايم كه در زمين بلندى و جاه نطلبند و نه تباهى ، و عاقبت نيك پرهيزكاران را باشد .

--> ( 1 ) - اصل : الحب .