خواجه نصير الدين الطوسي
202
اخلاق محتشمى ( فارسى )
منها . ترجمه : غنيمت صديقان آن بود كه ازيشان فوت شود از دنيا ، و آرزوى ايشان چيزى كه ازيشان در نوردند ازين جهان . ( 9 ) من اجترأ على الشّبهات ، اوشك ان يقع فى الحرام . ترجمه : هر كه بر شبهات دليرى كند ، نزديك بود كه در حرام افتد . ( 10 ) رايت الجنّة فاريت « 1 » الفقراء يدخلونها سعيا ، و لم ار احدا من الاغنياء يدخلها معهم الّا فلانا - و سمّى رجلا من اصحابه - رايته يدخلها معهم حبوا . ترجمه : بهشت ديدم كه درويشان در آنجا ميدويدند ، و هيچ توانگر را نديدم با ايشان مگر فلان را - و نام مردى برد از ياران خود - او را ديدم كه با ايشان مىغيژيد « 2 » . ( 11 ) اوحى الىّ : اتريد يا محمد ! ان اجعل لك بطحاء مكّة ذهبا ؟ فقلت : لا ، بل اجوع يوما فاسالك ، و اشبع يوما فاحمدك . ترجمه : به من وحى آمد كه اى محمد ميخواهى كه بطحاى مكه به جهت تو زر گردانيم ؟ گفتم : نه ، بلكه ميخواهم روزى گرسنه باشم تا از تو ميخواهم ، و روزى سير باشم تا شكر تو ميگذارم . ( 12 ) ما يسرّنى أنّ لى مثل احد [ ذهبا فانفقه ] فى سبيل اللّه ، اموت يوم اموت و اترك منه قيراطين . قيل : او قنطارين . قال :
--> ( 1 ) - اصل : فايت . ( 2 ) - اصل : جريد ( حبو غيژيدن - صراح ) .