ذكره « 1 » . ترجمه : در پيش حكيمى مذمت دنيا گفتند ، گفت : خاموش باشيد كه اگر او را در پيش دل شما وقعى نبودى ، ازو بسيار نگفتى ، به آنكه هر كه چيزى را دوست دارد بسيار ذكر او كند . ( 40 ) من هوان الدّنيا على اللّه انّه لا يعصى الّا فيها ، و لا ينال ما عنده الّا بتركها . ترجمه : از خوارى دنيا بنزديك خدا آنست كه معصيت خدا جز در دنيا نكنند ، و رضاى او جز ترك دنيا نباشد . ( 41 ) و قال بعض النّسّاك : لو انّ [ الدّنيا ] بحذافيرها عرضت علىّ حلالا لا احاسب بها فى الآخرة ، لكنت اقذرها كما تقذر احدكم الجيفة اذا مرّ بها ان يصيب ثوبه . ترجمه : يكى از زهاد گفت : اگر دنيا را و آنچه در آنست از وجه حلال به من دهند ، و مرا به آن حساب نكنند ؛ من آن را بكراهيت دارم ، چنان كه يكى از شما از مردارى كراهيت دارد ، و احتراز كند از آنكه جامهء او به آن مردار باز آيد . ( 42 ) راى ملك حكيما قد اتى عليه مائة سنة ، فقال له : كيف وجدت الدّنيا ؟ قال : سنّيات بلاء ، و سنّيات رخاء ، يوم فيوم ، و ليلة فليلة ، يولد ولد ، [ و ] يهلك هالك فلولا المولود لباد « 2 » الخلق ، و [ لو ] لا الهالك ضاقت الارض [ به من فيها ] . قال له الملك : سل ما

--> ( 1 ) - اين جز آن بندى استكه در نهج البلاغه 3 : 181 ديده مىشود بدينگونه : ايها الذام للدنيا المغتر بغرورها . . . ( 2 ) - اصل : لولا . . . باد .