الباب الرابع عشر فى الاجتناب من البغى و الظلم الآيات ( 1 ) وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ ، إِنَّما يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصارُ . ترجمه : مپندار كه خدا غافل است از آنچه ظالمان ميكنند ، بحقيقت ايشان را باز پس ميداريم تا روزى كه چشمها باز جهد . ( 2 ) وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ، وَ تَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنا بِهِمْ ، وَ ضَرَبْنا لَكُمُ الْأَمْثالَ . ترجمه : ساكن شدند در مسكنهاى كسانى كه بر خود ظلم كرده بودند ، و شما را روشن شده است كه با ايشان چه كرديم ، و شما را مثلها زده‌ايم . ( 3 ) وَ لَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ ما فِي الْأَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهِ ، وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ . ترجمه : اگر هر نفس ظالم را هرچه بر روى زمين هست دست دادى خويشتن را بدان خواستى كه باز خرد . و پشيمانى در دل آرند چون عذاب بينند .