قال ، اخاف ان لا اؤدّى شكره . فقال : و هل تؤدّى شكر الماء البارد ؟ ! ترجمه : حكيمى يكى را ديد كه پالوده نميخورد ، گفت : چرا نميخورى ؟ گفت : ترسم كه شكرش نتوانم گذارد . گفت : شكر آب سردى كه ميخورى ميگذارى و ميتوانى ؟ ! ( 31 ) قال داود : يا ربّ كيف اشكرك ، و انا لا استطيع ان اشكرك الّا بنعمة ثانية . و فى لفظ آخر : و شكرى لك نعمة اخرى منك توجب الشّكر . فاوحى اللّه اليه : اذا عرفت هذا ، فقد عرفتنى و شكرتنى . و قيل فى معناه ، شعر : اذا كان شكرى نعمة اللّه نعمة * علىّ له فى مثلها يجب الشّكر فكيف بلوغ الشّكر الّا بفضله * و ان طالت الايّام و اتّصل العمر ترجمه : داود گفت : يا رب چگونه شكر تو گذارم ، و من نتوانم كه شكر كنم الا بنعمتى ديگر . و بلفظى ديگر : پس آن شكر كه خواهم كرد نعمتى ديگر خواهد بود ، و بر آن شكرى ديگر لازم . وحى آمد كه : چون تو اين مايه بشناسى از احسان من و عجز خود ، مرا شناخته باشى و هم شكر من گذارده . و شاعر اين معنى بنظم آورده است . شعر : گر همى شكر او فزون گويى * شكر توفيق شكر چون گويى