انشاء وصيت به اين كلام ظاهر اين است كه تا ثلث تركه از براى وصى تسلط است ، چنان كه در اين زمان متعارف است ، مگر اينكه به قرينه معلوم باشد كه مراد موصى كمتر است ، يا اينكه قصد انشاء وصيت نداشته بلكه مقصودش وعدهء وصيت يا نحو آن بوده . و اگر بگويد فلان وصى است جزء از مال مرا خرج كند برايم ، عشر را صرف مىكند ، لكن چون روايت سبع كه هفت يك از تركه باشد نيز وارد شده و جماعتى از اصحاب نيز عمل به آن فرموده‌اند پس احوط در صورت عمل به مضمون اين روايت اين است كه زائد بر عشر تا سبع را به اذن و اجازهء ورثه صرف نمايد . و اگر بگويد : « سهمى از مال مرا خرج كنيد » ، ثمن مال او را خرج نمايند ، و چون بعضى از اصحاب فرموده‌اند كه سدس تركه را بايد صرف نمايند ، پس اگر مراعات اين قول نمايند احوط توقف صرف زائد بر ثمن است بر اجازه و اذن از ورثه . و اگر بگويد : « چيزى از مال مرا براى من خرج كنيد » سدس را خرج نمايند ، و اگر وجوه صرف را وصى فراموش كند ، مشهور اين است كه در وجوه برّ بايد صرف شود . و جايز نيست محروم ساختن اولاد را از ارث . و اگر وصيتى كند و بعد ضد آن را وصيت كند عمل به متأخر بايد كرد ، و اگر وصيت ثانيه منافاتى با وصيت اول نداشته باشد عمل به هر دو بايد كرد به شرطى كه ثلث وفا كند ، و إلّا به وصيت اول عمل كند به شرطى كه هر دو واجب يا مستحب باشند . و اگر يكى واجب و ديگرى مستحب باشد پس واجب را مقدم بدارد ، چنانچه اگر وصيت به امور متعدده نمايد ، پس اگر ثلث وفا نمايد به همه