مقصد هشتم در وديعه است و آن عقود جايزه است از طرفين ، و فايده‌اش استنابهء در حفظ است ، و لا بد است در تحقق اين عقد از ايجاب و قبول ، لكن چون عقدى است جايز كفايت مىكند در ايجاب هر چيزى كه دلالت بر وديعه نمايد اگر چه به تلويح و اشاره باشد ، چنانچه شأن عقود جايزه است پس متعين نيست از براى آن لفظ خاصى و نه عبارت مخصوصه ، و كفايت مىكند در قبول نيز هر چيزى كه دلالت بر رضا كند ، خواه قول باشد يا فعل ، و فوريت در آن شرط نيست . و اگر شرط كند در ضمن عقد حفظ آن وديعه را بر وجه مخصوص جايز نيست از براى مستودع مگر حفظ بر همان وجه مخصوص ، و ضامن نمىشود مستودع مگر به تعدى و به تفريط و به إهمال در رد بعد از مطالبهء مالك . و باطل مىشود وديعه به موت هر يك از مودع و مستودع ، و همچنين باطل مىشود به جنون و اغماء هر يك اگر چه مدت جنون و اغماءكم بوده باشد ، پس مال الوديعه كه قبل از جنون و اغماء امانت مالكيه بوده و واجب نبوده دفعش به سوى مالك الّا بعد از مطالبهء مالك ، اكنون كه باطل شد به سبب موت و نحو آن بر مىگردد و امانت شرعيه مىشود در