مكاتيب ملاقطب * فى مكاتيب قطب بن يحيى : ارباب اموال را عادت آن است كه تخمين حاصل خود كنند و خرج را بر آن اندازند اگر چه دانند كه احتمال تطرق آفات در مال و احتمال خطا در تخمين به بيش و كم هست اما بنا بر ظاهر حال نهند و حسابى از آن بر دارند بر همين قياس بايد مردمان تخمين عمر خود كنند و صرف اوقات خود را بر آن اندازند و ما تخمينى عدل كه هيچ مبالغه در آن نباش نهيم و گوئيم كه در حديث است كه « أكثر أعمار امتى ما بين الستين إلى السبعين » . و تجربه نيز بر اين گواهى داده پس اگر هر كس بر تقدير آن كه عمرش به غايت برسد به شصت و پنج سال عمر برسد گوئيم اى آن كس كه ترا چهل عمر است بيست و پنج سال از عمر مانده ست انديشه كن كه بسيارى نيست تا ديده بر هم زده‌اى گذشته و اگر صدق اين خواهى معلوم كنى واقعه‌اى از وقايع خود كه بيست و پنج سال پيش از اين واقع شده ياد آر بنگر كه گويا ديروز يا پريروز بوده و چون ترا از عمر همين مانده ترا يك كار بايد كرد و يك كار نبايد كرد ، اما آنچه بايد كرد شتاب در تحصيل زاد معاد كه هر چند ايام خروج نزديكتر شود جد در تهيه و استعداد را زياد بايد كرد كه وقت تنگ مىشود و كار فراوان مزد حم مىگردد و يك يك مىبايد از پيش برداشت كه چون نفير رحيل زنند امان نيست و اما آنچه بايد نكرد انديشه بسيار در امر معاش براى آن كه بيست و پنج سال زمان بسيار نيست تا ديده بر هم زنى سر آمده و حاجت به زيادتى نعمتى ندارد و همين قدر كه كار بسامان افتاده براى اين مدت كافى است و حاجت به سعى ديگر نيست و نيز اگر به فقر و سختى بايد به سر برد مىتوان برد چه زمان اندك است و اگر انديشه براى زن و فرزند است معلوم است كه او را انديشه خود و فارغ كردن براى كسب زاد معاد بسيار بهتر است . از انديشه فرزندان براى آن كه فرزندان هر يك بخش خود هستند چه