كه اين سلطان كسى است كه عمرو و مصعب را - كه دو مهتر قريش بودند و چون من بزرگ و گرامى - كشته است . از آن دو - يكى ستون بنى عاص بود - ستونى استوار و بلند و ديگرى سر و سرور بنى عوّام ، كه [ پردهش بود و ] مانند ظرف شهد وانگبين . [ ا ] ابدال اللّكام . عرب در پارسايى و خداپرستى و دست از دنيا كشيدن ، به ابدال لكام مثل زنند . آنان پارسايان و عبادت پيشگانى هستند كه در حقشان رواياتى رسيده بر آن كه : خداوند به دعاى آنها به بندگان رحمت مىفرستد و از آنها درمىگذرد و بدانها عنايت مىكند . شمار آنها 70 تن است كه از آن درنمىگذرد و كم نمىشود . هر گاه يكى بميرد ، به جاى او كسى مىآيد و جاى او را پر مىكند و شمار ابدال كامل مىگردد . اين ابدال از زمين خدا ، تنها در كوه لكام ساكن مىشوند كه در شام است و پيوسته به حمص و دمشق ، و آنجا را لبنان مىگويند . اين كوه تا دمشق كشيده مىشود و به كوههاى انطاكيه و مصّيصه مىرسد ، در آنجا به نام لكام خوانده مىشود . اين ابدال را گاه به لبنان نسبت مىدهند و گاه به لكام ، چنان كه ابو دلف خزرجى در ستايش كسانى كه در دين و دنيا به غايت رسيده‌اند ، گفته : و جاورت الملوك و من يليهم * كما جاورت ابدال اللكام يعنى : به حكمرانان و كسانى كه به پادشاهان نزديك مىشوند تقرب جستم همان سان كه به اصحاب لكام نزديك شدم . گويند اين ولايات شام همواره عبادتگاههاى پيامبران و اولياء اللّه و عابدان و زاهدان بنى اسرائيل بوده‌اند . اين بندگان در اين معابد با خدا مناجات مىكردند و در همين جاها از آنها كراماتى به ظهور مىرسيد . بخصوص موسى و هارون و يوشع بن نون از اين جمله‌اند . اينك اين سرزمين جايگاه ابدال است ، در آن ، چشمه‌هاى گوارا و درختان بسيار با همه گونه ميوه هست . از آن