بهاء الدين محمد بن مؤيد بغدادي
361
التوسل إلى الترسل ( فارسى )
و خداوندان و بزرگان كه منزل « 1 » من كهتر در دوستى خويش مىدانند و منزل دوستى خود در دل من مىشناسند هريك سربارى اين تطويل و علاوهء اين تثقيل شود - و راستى ازين گرانجانى چندان گرانبارى حاصل آمده است كه به هيچ علاوه حاجت ندارد و اگر زحمتى درافزايد هم بخاطر ايشان عايد خواهد بود - على الخصوص مخدومان خاص نظام دولت و دين سيد المحققين و مجد الدين تاج الأئمة دامت نعمائهما مخصوص و مذكورند بتحياتى كه مزاج روايح اخلاق ايشان دارد ، شعر « 2 » ، كنشر الخزامى « 3 » حين بلله القطر ، و آرزومندى بجمال مبارك هريك ( چنان كه هست از آن « 4 » ) بازمپرس ، شعر ، جسمى معى غير ان الروح عندهم * فالروح فى غربة و الجسم فى وطن فليعجب الناس منى ان لى بدنا * لا روح فيه و لى روح بلا بدن و بكرم « 5 » ذو فنون و لطف منون « 6 » ايشان كه از فوايد عوايد آن نصيبى مفروض و حصتى معين داشتهام متوقع است كه به جهت تيسير اين عسير و خلاص اين اسير از راه اخلاص بريد دعا را به حضرت ملكوت روان دارند ، و در فتح باب نجح مقصود چشم بر دريچهء غيب نهند ، و بنتايج صبح تفرج « 7 » ثقت افزايند ، چه مقصود گرامىتر هنوز در پردهء ضمير مستور است ، و درّ شريفتر هنوز در صدف خاطر مكنون ، شعر « 8 » ، و انما القطر قد تلووا « 9 » بوارقه ، و اول الفكر آخر العمل . و در خدمت مجلس عالى مولوى صدرى امامى اجلى كبيرى برهان الملة و الدينى صدر الأئمة فى العالمينى مفتى الشرق و الغربى لا زال عاليا صحايفى كه از طى « 10 » نشر اخلاص شنوند و برقعهء اختصاص اندازند مىخوانم ، و چون عنايت « 11 » عجزى كه تنم را شامل است ميدانم و نهايت شوقى كه دلم را حاصل
--> ( 1 ) ظ ، منزلت . ( 2 ) ظ ، مصراع . ( 3 ) ش ، خيرى دشتى . ( 4 ) ظ ، چندان است كه از آن . ( 5 ) ظ ، و از كرم . ( 6 ) بفتح اول بمعنى منعم و منان . ( 7 ) ظ ، فرج . ( 8 ) ظ ، مصراع . ( 9 ) ظ ، قد تتلو . ( 10 ) ظ ، كه از طى آن . ( 11 ) ظ ، و چون غايت .