بهاء الدين محمد بن مؤيد بغدادي

255

التوسل إلى الترسل ( فارسى )

و نياز تن سراسيمه بسيار ، و آز « 1 » دل محنت پيشه بىنهايت ، و مراحل ( ضجرث و حيرت « 2 » ) كه دايم مسافران را هم كشنده و هم كشنده ( بود بىپايان « 3 » ) ، و مراحل « 4 » ضمير كه به خون آبهء دل مشحون است بر آتش انديشه در غايت غليان ، و كانت « 5 » تفيض النفس عند امتلائها ، اماّ بازين همه اگر نه باستماع اين سخن آن خداوند را مثوبتى بزرك متوقّع بودى و مثل اين حسنات « 6 » در كفهء اعمال برّ چون « 7 » صدقات مقبول كرامتى « 8 » تمام پيدا آوردى كه استماع كلام الملهوف صدقة درين باب چندين اطناب نرفتى . فى الجمله خلاصهء غرض از عرض اين حال آنست كه راى عالى « 9 » لا زال عاليا ( حيلت اين معنى معلوم باشد « 10 » ) ، و صورت اين حال از حجاب شبهت مكشوف شود ، و اصحاب « 11 » اغراض را بعد ازين بگفت اين محال مجال نفرمايد ، و مجلس همايون خويش را كه هميشه بسعادات « 12 » محفوف باد ذكر حميد و ثواب عتيد حاصل آرد ، و اغراء اعداء و تسويلات ديو مردم را در حق او « 13 » بر كار نگيرد . و يرحم الله عبدا ( لا يقبل شهادة « 14 » ) الفاسقين على المؤمنين ، و اگر « 15 » خادم را اهل خدمتى داند بكرامت اشارت مشرّف گرداند ، تا بر قضيت فرط هوادارى و شرط « 16 » خدمتگارى تقديم افتد ان شاء الله تعالى « 17 » « 18 » هم به او نبشته مىآيد در وقت مقام نسا و ابتداى عهد مكاتبت زندگانى مجلس عالى در ارتفاع اعلام دولت و اجتماع اقسام حشمت فراوان سال باد ، اسباب شادمانى موفور و جناب « 19 » عالى بوفود كامرانى معمور . نيازمندى خدمتگار كه دعاگوى مخلص دولت و عاشق صادق خدمت مجلس

--> ( 1 ) و راز . ( 2 ) حيرت و ضجرت . ( 3 ) سا . ( 4 ) ظ ، و مراجل ( ش ، جمع مرجل بمعنى ديگ ) . ( 5 ) ظ ، و كادت . ( 6 ) ضا ، كه . ( 7 ) جور . ( 8 ) كرانستى ( ظ ، گران سنگى ) . ( 9 ) عالى را . ( 10 ) حليت ( ظ ، جليت ) شود اصحاب اغراض . ( 11 ) اصحاب . ( 12 ) بسعادت . ( 13 ) سا . ( 14 ) لا يقلب سعادة . ( 15 ) كه اگر . ( 16 ) شرط . ( 17 ) ضا ، وحده الكريم . ( 18 ) عنوان رساله در نسخهء پاريس چنين است : رسالة اخرى ايضا . ( 19 ) و جهان .