كه ذكر خدا نمايد خدا او را دوست مىدارد . « 1 » و فرموده است ايضا كه هرگاه كه ارادهء امرى بنمايى ، پس بر تو باد به گرفتن طريقهء توده و رفق و نرمى تا آن‌كه بگرداند خداوند از براى تو فرج و مخرجى را . و رفق و نرمى در انفاق از اهم امور است . و ابو درداء دانهء طعام ، مثل گندم و جو ، را از زمين برمىچيد و مىگفت كه از جملهء فقه تو در دين ، رفق تو است در معيشت . پس هر وقت كه در زمان حال به قدر كفايت و دفع حاجت ، او را ميسر گرديد و حاضر شد ، بايد كه از براى استقبال و زمان آينده اضطراب ننمايد و حزن و ألم و اندوه را به خود راه ندهد ؛ و طول أمل را كه عبارت است از اميد داشتن مر عمر نمودن در سال‌هاى دراز ، مبدّل به قصر أمل نمايد و توكل و تفويض به خداوند قادر و كريم و رؤوف و رحيم خود نمايد و حسن‌ظن به خداوند خود بكند ؛ و سيرت و رفتار خداوند را بالنسبة به خود ، در زمان مستقبل ، قياس به زمان گذشته كند و بداند كه چنان‌كه سيرت و سنت خداوند بالنسبة به او در زمان گذشته حسن و نيكو بوده است در زمان آينده ، ايضا چنين خواهد بود ؛ چنان‌كه فرموده است كه سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا « 2 » . و جناب امير عليه السّلام فرموده است كه « رضيت بما قسم اللّه لى و فوضت امرى الى خالقى لقد احسن اللّه فيما مضى كذلك يحسن فيما بقى » « 3 » . و جزم و يقين نمايد كه رزقى كه از براى آن مقدر شده است ، مثل آمدن روح و نفس ، البته و لابد خواهد آمد و شدت حرص و ألم و اندوه ، سبب از براى حصول و وصول ارزاق نيست . و اعتماد به ضمانت به فرمودهء خداوند بنمايد كه فرموده است وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ يَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها كُلٌّ فِي كِتابٍ مُبِينٍ « 4 » . و به سخن شيطان و وعده و وعيد آن ، كه مىگويد : فردا فلان‌طور خواهد شد و بيمار و پير مىشوى و اين مال تمام مىشود و محتاج مىمانى ، و به اين سخنان ، او را به حرص زدن و معصيت نمودن وامىدارد ، چنان‌كه خداوند

--> ( 1 ) . اتّحاف السادة المتقين ، ج 8 ، ص 166 و احياء علوم ، ج 3 ، ص 241 . ( 2 ) . فتح : 23 . ( 3 ) . اين جملات به صورت شعر در بحار الأنوار ، ج 34 ، ص 428 و ج 68 ، ص 148 آمده است . ( 4 ) . هود : 6 .