اعوج ، و آن حضرت آن يكى را كه راست بود به صاحب خود عطا فرمودند ، و آن شخص امتناع از قبول نمودن آن نمود و عرض كرد كه يا رسول اللّه ! تو احق به آن مىباشى . پس آن حضرت فرمودند كه « ما من صاحب يصحب صاحبا و لو ساعة من نهار الّا سئل عن صحبته هل اقام فيه حق اللّه او اضاعه » « 1 » ؛ يعنى نيست هيچ رفيقى كه مصاحبت بنمايد با رفيقى ، و هرچند كه در يك ساعت از روز باشد ، مگر اين‌كه سؤال نموده مىشود از صحبت او كه آيا به‌جاى آورده است در او حق خداوند را يا آن‌كه ضايع نموده است . و از جناب امام جعفر عليه السّلام مروى است كه مودت يك روز ، صله است و مودت يك ماه ، قرابت است و مودت يك سال ، رحم است ؛ هركس كه قطع بنمايد او را خداوند قطع او مىنمايد . « 2 » پس سزاوار از براى كسانى كه با يكديگر بناى اخوت و محبت و خلّت را دارند آن است كه حقوق فىمابين را رعايت نمايند ، و هريك از آن‌ها قضاى حاجت ديگرى را بنمايد ، و بعد از علم به حاجت او او را ملجأ به سؤال و اظهار نمودن حاجت خود را ننمايد ، و در قضاى حاجت او اظهار بشاشت و سرور را بنمايد و ممنون او بوده باشد . و مروى است از جناب پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله كه فرمودند كه « من سعى فى حاجة اخيه المسلم فكانما عبد اللّه تسعة الاف سنة صائما نهاره قائما ليله » « 3 » ؛ يعنى كسى كه سعى بنمايد در حاجت برادر مسلم خود ، پس گويا كه عبادت نموده است خداوند را در نه هزار سال به طورى كه روزه گرفته باشد در روز خود و قيام نموده باشد در شب خود . و امام محمد باقر عليه السّلام كه فرمودند كه خداوند وحى فرستاد به سوى حضرت موسى عليه السّلام كه به درستى كه بعضى از بندگان من مىباشند كه تقرب مىجويند به سوى من به يك حسنه ، پس قرار مىدهم او را در بهشت ، پس سؤال نمود كه خداوندا آن حسنه كدام است ؟ پس خداوند فرمود كه آن است كه راه مىرود با برادر مؤمن خود در حاجت او خواه آن‌كه به‌جا آورده

--> ( 1 ) . احياء علوم ، ج 2 ، ص 174 و محجة البيضاء ، ج 3 ، ص 321 . ( 2 ) . الاربعون حديثا فى حقوق الاخوان لابن الزهرة الحلبى ، ص 72 ؛ احياء علوم ، ج 2 ، ص 185 و محجة البيضاء ، ج 3 ، ص 338 . ( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 123 و 124 ، رقم 538 .