باشند ، خصوصا پيرزنان و دلّاله زنانى كه اطلاع از محافل و قضاياى مردان دارند ، منع فرمايد و بازدارد . و هم‌چنين او را از بيرون رفتن از خانه و مجالس و محافل گرفتن با زنان هرچند كه در خانه و منزل خود و هرچند كه در امر مستحسن و مجلس مشروع ، از قبيل مجلس وعظ و نصيحت و مجمع ضيافت و مجالس تعزيه و امثال آن‌ها باشد ، و از سفر نمودن مگر به قدر ضرورت ايضا منع نمايد و بازدارد ؛ چون‌كه مطلق اجتماع و محافل گرفتن زنان و بيرون رفتن ايشان از خانه موجب فتنه و فساد است . و از اين‌جا است كه در احاديث رسيده است كه از جملهء علامات فساد زمان و ظهور حضرت صاحب العصر عليه السّلام مجالس و محافل گرفتن زنان است « 1 » مثل مردان . و رسيده است ايضا كه زنى كه از خانه بيرون برود ملعون است و مردى كه او را اذن به بيرون رفتن آن‌ها بدهد ايضا ملعون است . و اگر به منع نمودن زبانى علاج نشود ، پس به انواع حيل و لطايف ، از قبيل مشغول ساختن او را به امور خانه و مهيا نمودن شغلى از براى او يا چنان‌كه در حديث رسيده است كه « ادبوهن بالجوع و العرى » « 2 » به گرسنگى و برهنگى و نيافتن لباس زينت و تجمل ، كه عمدهء اسباب بيرون رفتن و محفل گرفتن او است ، او را منع نمايد و بازدارد . و بايد ايضا كه هميشه زن را به چيزهايى كه مستدعى شفقت و از آثار محبت است ، مكرم و محترم دارد ؛ از قبيل نگاه داشتن او را در هيئت و وضعى نيكو و نگاه داشتن او را در ستر و حجاب از نامحرم به وضعى كه هيچ بيگانه بر آثار و شمايل و صوت و صداى او مطلع نشود ، و از قبيل مشورت نمودن با او به نحوى كه او را در مطاوعت خود مر او را به طمع نيندازد و از قبيل تصرف دادن او را در اقوات و ارزاق و استعمال نمودن آلات و خدم و حشم را و مطلق العنان ساختن او را در امور خانه در ظاهر و بر وجه مصلحت ، و با خويشان و اقارب او تعطف و وصلت نمودن ، و زن ديگر را بر او اختيار نكردن و امثال اين‌ها . و به خصوص از آوردن و اختيار نمودن زن ديگرى را بر او اجتناب نمايد كه سبب كلى است از براى اهانت و مذلت و بىاحترامى او در نزد مرد و منبع فساد كلى و اختلال يافتن امور

--> ( 1 ) . فروع كافى ، ج 8 ، ص 33 ، رقم 7 . ( 2 ) . جامع الاخبار ، ص 158 ؛ در آن‌جا آمده « . . . و لكن اضربوهنّ بالجوع و العرى » .