جعفر بن أبى إسحاق دارابى كشفى

705

تحفة الملوك ( فارسى )

قيلوله ، كه وقت آن دو ساعت قبل از زوال است ، سيرت و شعار انبيا و اوليا بوده است . و در وقت خوابيدن وصيت‌نامه خود را در زير سر بگذارد و توبه از گناهان خود بنمايد و نيت خير از براى مسلمانان داشته باشد ، كه موجب آمرزيدن گناهان او است . و در زير خود فراش نرم و نازك نيندازد . « 1 » و رخت‌خواب خود را بتكاند . و بر قفا و پشت بخوابد ، كه وضع خوابيدن انبيا است ، يا بر جانب راست ، كه وضع خوابيدن مؤمنين است . و بر جانب چپ ، كه وضع منافقين ، يا بر روى ، كه وضع شياطين است ، نخوابد « 2 » ، و روى به قبله ، مثل حالت احتضار يا مثل حالت ملحود و قبر گذارده شده ، بخوابد . و آية الكرسى را بخواند كه موجب حصول امنيت بر آن و بر همسايگان او است . « 3 » و دو آيه آمَنَ الرَّسُولُ تا آخر سورهء بقره را ايضا بخواند كه ثواب آن به قدر تهجد مىباشد « 4 » ، و اگر توفيق تهجد نيافت همين به عوض آن مىشود . و دو آيهء از آخر سورهء كهف را كه قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ و قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ است ايضا بخواند كه از براى او نورى ساطع مىشود تا مسجد الحرام كه ميان آن نور ، پر از ملائكه است و استغفار مىنمايند از براى او تا صبح . « 5 » و تسبيح جناب فاطمه زهرا را عليها السّلام را ، كه به سبب تعليم نمودن حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله خواندن آن را مر آن سيّده [ را ] وقت خوابيدن ، منسوب به آن سيده شده است و اصل شرعيت آن از اين‌جا است ايضا بخواند كه بهتر از دنيا و مافيها است . « 6 » و دعاهاى مأثورهء ديگر را ايضا بخواند كه از آن جمله و لااقلّ اين دعا است كه ؛ « بسم اللّه اللّهم انّى اسلمت نفسى اليك و وجهت وجهى اليك و فوضت امرى اليك و الجأت ظهرى اليك و توكلت عليك رهبة منك و رغبة اليك لا ملجأ و لا منجأ منك الا اليك آمنت بكتابك الذى

--> ( 1 ) . ر . ك : احياء علوم ، ج 1 ، ص 343 و 344 و محجة البيضاء ، ج 2 ، ص 367 به بعد . ( 2 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 513 و 514 ، باب مولد أبى محمد الحسن بن على عليهما السّلام ، ح 27 ؛ شبيه اين روايت در خصال ، ج 1 ، باب الأربعه ، ح 140 موجود است . ( 3 ) . تفسير مجمع البيان ، ج 2 ، ص 157 ؛ تفسير منهج الصادقين ، ج 2 ، ص 95 و مكارم الأخلاق ، ج 2 ، ص 43 و 44 ، رقم 2099 . ( 4 ) . مجمع البيان ، ج 2 ، ص 231 و منهج الصادقين ، ج 2 ، ص 169 . ( 5 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 297 ، رقم 1358 ، باب ما يقول الرجل اذا آوى الى فراشه ، ح 6 . ( 6 ) . دعائم الاسلام ، ج 1 ، ص 168 .