خالص باشد از براى خدا و از شائبهء غير خدا دور و مبرا باشد . و فرموده است كه وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفاءَ وَ يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُؤْتُوا الزَّكاةَ وَ ذلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ « 1 » ؛ يعنى و امر نموده نشده‌اند بندگان مگر اين‌كه عبادت و بندگى بنمايند خداوند را در حالتى كه خالص نماينده باشند از براى او دين و عباداتشان را و ميل نماينده باشند از باطل و از آن‌چه غير از خدا است به سوى حق و خدا و برپا بدارند نماز را و بدهند زكات را . و اين‌طور كه مذكور شد همين دين درست و طريقهء قيّمه و معتدله و راه حق و صواب است و غير از آن ، معوج و باطل و فاسد است . و جناب امير المؤمنين و رئيس المخلصين مكررا مىفرمودند كه « طوبى لمن اخلص العبادة و الدعا و لم يشغل قلبه بما ترى عيناه و لم ينس ذكر اللّه بما تسمع اذناه و لم يحزن صدره بما اعطى غيره » « 2 » ، يعنى خوشى و راحت آخرتى از براى كسى است كه خالص بنمايد عبادت و دعا كردن و خدا خواندن را ، و مشغول نسازد دل خود را به آن‌چه مىبيند دو چشم او زينت و زخارف اين دار فانى و غرور ، و فراموش ننمايد ذكر و ياد خدا را به سبب آن‌چه مىشنود دو گوش او از احوال مستقبله و ليت و لعلّ اين عالم زور ، و محزون نسازد سينه و خاطر خود را به سبب آن‌چه داده شده است به غير او از اموال و جاه و عزت و ساير امتعه و اسباب دنيويه اين‌گون پر شر و شور . و جناب امام جعفر عليه السّلام در تفسير آيهء يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ * إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ « 3 » كه معناى آن ، آن است كه در روزى كه نفع نمىبخشد به اين كس نه مال و نه اولاد او مگر كسى كه آمده باشد در نزد خدا با دل سالم ، فرمودند كه « السّليم الّذى يلقى ربّه و ليس فيه احد سواه ، و كل قلب فيه شرك او شك فهو ساقط و انما ارادوا بالزّهد فى الدّنيا لتفرغ قلوبهم فى الاخرة » « 4 » ، يعنى قلب سليم آن‌چنان قلبى است كه ملاقات بنمايد پروردگار خود را و حال آن‌كه نباشد در آن احدى سواى خدا ، و هر قلبى كه در او ادنى شركى يا ادنى شكى است ، پس آن ، از درجهء اعتبار ساقط

--> ( 1 ) . بيّنه : 5 . ( 2 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 16 ، ح 3 . ( 3 ) . شعراء : 88 و 89 . ( 4 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 16 ، ح 5 .