گناه آسوده و قوىدل و مجرم خايف و پريشان باشد . چرا كه چون بىگناه بعدل او واثق بود ، اجتهاد و مناصحت دريغ ندارد . و گناهكار چون از بأس او هراسان باشد ؛ بارتكاب ديگر جرايم جسارت ننمايد و اجتهاد و مناصحت عافيت و سلامت نتيجه دهد و از خوف و رهبت استقامت و طاعت حاصل شود . و چون يقين است كه دولت روزگار زوركار مانند صبح دوم اندك بقا و چون سايهء زوال ناچيز و بازوالست . عاقل بايد كه برين دو روزهء دولت در اقتناى خيرات و اقتناص مبرّات كوشد و دست تطاول از اموال و نفايس خلايق بازكشد و دامن عفاف از لوث عار طمع صيانت نمايد . و محقق داند كه هركه نيك كرد يابد ، هرآينه سزاى خود يابد [ 12 پ ] .