و العلم ثالثها و الحلم رابعها * و الجود خامسها و العرف سادسها « 1 » و البرّ سابعها و الصّبر ثامنها * و الشّكر تاسعها و اللّين باقيها قال الشاعر سلام على تلك الخلايق كلّها * مسلّم عن كلّ عار و مأثم قال آخر الدّهر يضحك عن بشاشة وجهه * و العيش يطرب عن نضارة عوده من الفارسيّة با خلق به لطف و خلق و دلدارى به * چون زور نمىخرند هم زارى به چون مىدانى كه هرچه كارى دروى * بارى به همه حال نكوكارى به آخر خوش است عالم آزادگى و خوش‌خويى * درين مقام درآ گر بهشت مىجويى لآخر گل صد برگ چگونه دمد از خاك سياه * گر به خلق تو كند باد صبا را تعليم لآخر نسيم گل چو به خلق ما نسبتى دارد * به صد زبان بستايد هزار دستانش بندهء حلقه به گوش أر ننوازى برود * لطف كن لطف كه بيگانه شود حلقه به گوش « 2 » حكاية كان بين الحسين و أخيه الحسن رضى اللّه عنهما كلام فقال له : أدخل على أخيك فإنّه

--> ( 1 ) ساديها . ( 2 ) شعر از سعدى است .