* 341 * للمولى الأعظم السّعيد مولانا قطب الدّين الشّيرازى رحمة اللّه عليه أيا ربّ تخلق ما تخلق * و تنهى عبادك أن يعشقوا خلقت الملاح لنا فتنة * و قلت أعبدوا ربّكم و اتّقوا إذا كنت أنت خلقت الملاح * فقل للملاح بنا يرفقوا و له أيضا عفا اللّه عنه : [ تمتّع من الخضراء فالعيش أخضر . . . ] تمتّع من الخضراء فالعيش أخضر * و إيّاك و الحمراء فالموت أحمر و خذ بنت حبّ و أترك أمّ حبابة * ترى النّشوة الكبرى « 1 » و أنت موقّر يريك خضوعا و الشّراب تنمّرا * و كم بين من يخشى و من يتنمّر * و له فارسيّا « 2 » : [ يك چند به ياقوت تر آلوده شديم . . . ] يك چند به ياقوت تر آلوده شديم * يك چند پى زمّرد سوده شديم آلودگيى بود و ليكن تن را * شستيم به آب توبه و آسوده شديم و له : [ ويرانى اين مدرسه [ ى ] بىاسباب . . . ] ويرانى اين مدرسه [ ى ] بىاسباب * نز آتش و باد بود و از خاك از بس كه زديم جرعه بر ديوارش * شد مست و به‌تدريج بيفتاد خراب « 3 » لكمال [ الدّين ] بن « 4 » إسمعيل الإصفهانىّ يك شب به برم تنگ چو پيراهن گير * تا پاى تو بوسد لب من دامن گير دست من مستمند يك شب تا روز * انگار كه خونم است و در گردن گير « 5 »

--> ( 1 ) ى . ( 2 ) فارسيّا . ( 3 ) خراب حرف ب را ندارد . ( 4 ) ابن . ( 5 ) رباعى فوق در نسخه خطى كتابخانه آية اللّه فاضل خوانسار به شماره 484 بدون ذكر صفحه آمده است اما در ديوان كمال اسماعيل به اهتمام بحر العلومى نيامده است .