گفتى سر زلف ماست جاى دل تو * جاى همه دلهاست چه جاى دل ماست * * * اگر روزى به عقل استى و دانش * چرا هر دام و دد روزى خورستى وگر رفعت به استحقاق بودى * چگونه دود از آتش برترستى « 1 » * * * * 294 شكوت إلى وكيلى سوء حفظى * فأوصانى إلى ترك المعاصى فإنّ العلم نور من إله * و نور اللّه لا يعطى لعاص شبهة يد بخمسمائة من عسجد فديت * ما بالها قطعت فى ربع دينار « 2 » جواب صيانة النّفس أغلاها فأرخصها * صيانة المال فانظر حكمة البارى لركن الدّين أبهرى آمد نگار ترك من از رخ نقاب انداخته * سرمست و كژ كرده كله وز طره تاب انداخته چشمش به كين بيدلان اندر كمان آورده تير * زلفش به قصد عاشقان اسپر بر آب انداخته قلت لمحبوبى و قد مرّ بى * محبوبة كالقمر السّارى هذا الّذى يأخذ لى طرفه * من طرفك الفتّان بالثّأر لهيب الخدّ حين بدى لعينى * هوى قلبى عليه كالفراش فأحرقه فأصبح فيه خالا * و ها أثر الدّخان على الحواشى

--> ( 1 ) اين مصرع در حاشيه سمت چپ نوشته شده است . ( 2 ) شعر از ابو العلاء المعرى است .