به‌حقيقت از آسمان عنايت أزلى دوگونه آيت نويد كه : ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِيمَ الرَّوْعُ وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى « 1 » در حقّ همگنان نازل شد بنده مگر نمىداند كه : « بأيّهما أسرّ بفتح خيبر أم بقدوم جعفر » « 2 » ، وز اينجا كه بنده اكنون بر حقيقت بِأَيِّكُمُ الْمَفْتُونُ « 3 » در عارض و بالاى خوشش مىنگرم : * 139 * حيران شده يا پيش كدامش ميرم * و الحلم و رحمة اللّه واسعة * * * به من كه اهل جهانى بدين خبر شادند * ز رنج و زحمت در ناز [ و ] نعمت افتادند ز خرّمى همه عيش و نشاط افزودند * ز خوشدلى همه شكرانه‌ها « 4 » همىدادند و له أيضا رحمه اللّه به خدمت آمدن ما را كجا يارا [ ى ] آن باشد * مرا تشريف فرمودن كجا پروا [ ى ] آن باشد به حكم نيست بر خدمت و لكن گر غريبى هم * تفقّد يابد اين خدمت چه خود بالا [ ى ] آن باشد من اندر كوى دربانانت خود را جاى مىجستم * ولى ديدم نه هركس را در آنجا جا [ ى ] آن باشد نشستن بر سر كويت كرا از دست برخيزد * طواف كعبهء وصلت كرا خود پا [ ى ] آن باشد

--> ( 1 ) قرآن كريم ، سوره هود ( 11 ) آيه 74 . ( 2 ) حديث از پيامبر اكرم است ، ر . ك : بحار الانوار 18 / 413 ح 4 . ( 3 ) قرآن كريم ، سورهء قلم ( 68 ) ، آيهء 6 . ( 4 ) شكر آنها .