به گوش آن بلند اقبال رسيد كه : هان اى شمع عالم ! زنهار كه نگذارى اين ملعونه از پيش بدر رود كه بلايى بر سر تو خواهد آورد ، بزن لوح را بر فرق او كه كشته شود . چون اين ندا به گوش او رسيد ، پيش رفته از خداى عالم يارى خواسته آن لوح را كه در دست داشت بر فرق او زد كه صداى عظيم از جوف اژدها برآمد ، بيست ذرع بر هوا بلند شده بر زمين خورد . اسكندر نظر بر لاشهء او كرد ديد كه تا حال اژدهاى آتش‌فشان بود ، ديد كه ساحرى كريه‌لقائى افتاده ؛ هر سو مشاهدهء آن ملعونه مىكرد ، ناگاه ديد كه كوهى آتش به طريق يك دهل از دور ( 147 ) مىغلطيد و مىدويد كه اگر كماندارى از پى سرش تيرى به جانب وى مىانداخت ، به وى نمىرسيد . اسكندر متحيّر شده خود را به نزديك عشيره رسانيد و خنجر آبدار از كمر كشيده بر حلق او زد كه جرم غليظى از آن مترشّح شده ، اسكندر مشت را پيش نگه داشته ، پر شد . چون كوه آتش در پيش او رسيد ، شاه هفت كشور خود را بر جانب چپ او گرفته ، او آمد كه گذاره شود كه اسكندر آن جرم را به مانند آبى بر آن كوه آتش افشانيد ؛ فى الحال او خاموش شد و اثرى از او به جا نماند . شاه هفت كشور خرّم شده ، خنجر را از غلاف كشيده در ميان چاه گورى كنده آن لوح را در آن‌جا دفن كرد و روى به جانب قبله كرده سجدهء شكر به جاى آورد . بعد از آن عود كرده به زير آن دلو آمده صبر كرد تا دلو فرود آمد ، خود را در ميان دلو گرفت . سالاران و نامداران بر كنار چاه منتظر بودند كه آيا چه بر سر شهريار گردون مقدار آمده باشد كه در آن اثنا اسكندر از چاه بيرون آمد . ايشان از شادى تكبير گفتند و به مانند پروانه‌اى كه خود را بر شمع زند ، ايشان روى خود را بر پاى او نهادند و شكر آفريدگار عالم كردند . بعد از آن شهريار عالم فرمود تا سالاران و دلاوران به ضرب عمودها تمام پرّه‌هاى آن چرخ را خرد « 1 » و درهم شكستند و به درون آن چاه ريختند و سر چاه را به قير و چيزهاى ديگر مسدود كردند ؛ آن معجر زرّين « 2 » را كه بر دور او ترتيب داده بودند برداشته به سرهنگان اردو بخش كردند و تمام اسباب‌هاى آن گنبدخانه را از قنديل و شمعدان و پىسوز « 3 » و لك « 4 » هاى طلا و نقره و قالىهاى ابريشمين و زربفت برداشته به سرهنگان تقسيم نمود .

--> ( 1 ) . اصل : خورد . ( 2 ) . اصل : سيمين . ( 3 ) . پىسوز : منظور همان « پيه‌سوز » است . ( 4 ) . لك : واحدى است برابر يكصد هزار .