كرده خواهى بود پدران پيشينيان را كه آدم و نوح باشند و زيارت كرده خواهى بود حضرت سيّد المرسلين را - چون امير المؤمنين نفس پيغمبر است و زيارت او زيارت آن حضرت است - ، و زيارت كرده خواهى بود حضرت امير المؤمنين ( ع ) را كه بهترين اوصياء پيغمبران است و بدرستى كه دعاهاى زايران آن حضرت مستجاب است و در وقت زيارت آن حضرت درهاى آسمان گشوده مىشود ؛ پس بخواب مرو و غافل مشو از امثال اين فضيلتهاى عظيم و كرامتهاى نامتناهى . و كالصّحيح منقولست از يونس قصيرى كه گفت در مدينه به خدمت حضرت صادق ( ع ) رفتم و عرض كردم كه فداى تو گردم ! به خدمت شما آمدم و زيارت نكردم حضرت امير المؤمنين ( ع ) را . فرمودند كه بد كردى ؛ اگر نه از شيعيان ما بودى ، نظر به تو نمىكردم . آيا زيارت نمىكنى كسى را كه حق - سبحانه و تعالى - و جميع ملائكه و پيغمبران و مؤمنان او را زيارت مىكنند ؟ گفتم : فداى تو گردم ! نمىدانستم كه زيارت آن حضرت چنين است . فرمودند كه بدان كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) افضل است نزد حق - سبحانه و تعالى - از جميع ائمّهء معصومين - صلوات الله عليهم - و او راست ثواب اعمال جميع ايشان ( چنان كه حضرت پيغمبر ( ص ) فرمودند كه ضربت على در روز خندق افضل است از عبادت جن و انس تا روز قيامت ) . پس فرمود كه ائمّه به قدر اعمال بر يك ديگر فضيلت دارند . مترجم گويد كه ازين حديث ظاهر مىشود كه هر يك از ائمّه كه عمر ايشان بيشتر باشد بر ديگران زيادتى داشته باشند و محتمل است كه كيفيّت نيز مراد باشد بنا بر اين ممكن است كه جهاد حضرت امام حسين ( ع ) با اعمال حضرت صاحب الأمر ( ع ) برابرى كند و ظاهرا به امثال اين اخبار جرأت نتوان نمود بر تفضيل بعضى بر بعضى و اولى توقف است در فضيلت بعضى بر بعضى به غير حضرت امير ( ع ) كه فضيلت آن حضرت بر ساير ائمّه متواتر است . و به سند معتبر منقولست از حسين بن اسماعيل صيمرى كه حضرت امام جعفر صادق ( ع ) فرمودند كه هر كه پياده به زيارت حضرت امير المؤمنين ( ع ) برود ، حق - تعالى -