فرحة الغرى يكى از منابع و مصادر بحار الأنوار بشمارست « 61 » ؛ و معظم مطالب آن در بحار هم هست ؛ ولى باز تصحيح ترجمهء موجود بر اساس ضبط بحار و اعتماد بىقيد و شرط بر آن ، پذيرفتنى نيست ؛ زيرا ما نمىدانيم كه آيا نسخهء فرحة الغرىاى كه در تدوين بحار به كار رفته ، همان نسخهء مبناى اين ترجمه بوده است يا نه ؟ و . . . « 62 » در اينجا سياههء برخى كوته نوشتهاى به كار رفته در يادداشتهاى پژوهنده را عرضه مىداريم : ن : فرحة الغريّ طبع نجف ق : فرحة الغريّ طبع قم ( تحقيق السيد تحسين آل شبيب الموسوى ) مرعشى : دستنوشت ترجمهء فرحة الغريّ محفوظ در كتابخانهء آية الله العظمى مرعشى نجفى ( ره ) اعظم : دستنوشت ترجمهء فرحة الغريّ محفوظ در كتابخانهء مسجد اعظم . س : سوره . ى : آيه . - حكايت همچنان باقى . . . گاه يك سخن كوتاه چنان اثر ژرفى بر روح آدمى مىگذارد كه نوشتارهاى بلند از مانند آن ناتواناند . جملهء طعنآلود احمد بن حسن ميمندى كه به بو سهل زوزنى گفت : « در همهء كارها ناتمامى » « 63 » ، از اين سخنان كوتاه ولى كوبنده است كه مرا همواره به ياد نقصان و كاستى بزرگ خويش مىاندازد ؛ اين كه همهء كارهاى خويش را ، اعمّ از مخطوط و مطبوع ، « ناتمام » و « گزارشى از نيمه راه » مىبينم و در هر يك كاستيهائى مىيابم كه كاهلى يا رنجورى مرا از زدايش آنها بازداشته است . پژوهش حاضر هم ، يكى از اين شمارست . اين سخنان را از سر « فروتن نمائى » هاى مصنوع و مرسوم نمىگويم ، بلكه از بن دندان و ميان جان و به صدق دل بيان مىكنم ؛ و همان قدر كه از آن نقصان ملولم ، بدين صداقت شادمانم .

--> « 61 » آشنائى با بحار الأنوار ، ص 245 . « 62 » بايد خاطر نشان كنم كه عباراتى چند از توضيحات مرحوم مجلسى ، روى هم رفته ، به اندازهء يك نيم صفحه از متن ، بضرورت ، و برغم آيينمنديهاى مرسوم تصحيح انتقادى و اصل امانت ، كنار گذاشته شد . « 63 » براى تفصيل ماجرا ، نگر : گزيدهء تاريخ بيهقى ، به كوشش دكتر محمّد دبير سياقى ، ص 75 و 76 .