حياته » . از اينجا مىتوان جلالت اين فرزند را دانست ، و به موهبتى كه خداوند از فضل و علم و تقوا و زهادت در دين و دنيا ، به دو ارزانى داشته بوده ، پى برد . پدر سيّد عبد الكريم ، يعنى جمال الدّين أبو الفضائل أحمد ، در مقايسه با خود عبد الكريم ، و رضى الدّين على بن طاوس مشهور ، يعنى برادر نامورش ، كمتر مورد توجّه قرار گرفته است . پندارى آوازهء برادر و فرزند اندكى چهرهء وى را به انزوا كشانيده . آن گونه كه مىدانيم جمال الدّين أبو الفضائل أحمد شاعر بوده و آثارى چند پديد آورده است . وى دانشمند توانگرى محسوب مىشده و حاكم مغول ملك بزرگى در حلَّه به دو داده بوده است . گويا تقسيم چهارگانهء حديث به « صحيح » و « حسن » و « موثق » و « ضعيف » در حديثشناسى شيعى از سوى او مطرح شده و به دست شاگردش ، علَّامهء حلَّى ، تشريح و ترويج گرديده باشد . او همچنين آراء كلامى ويژه اى داشته است . درگذشت وى به سال 673 در حلَّه رخ داده . از خود سيّد عبد الكريم ، با همهء برجستگىاش در دانش و ادب و توانائىاش در نگارش و سرايش ، تنها دو اثر مىشناسيم : يكى فرحة الغرى و ديگرى الشّمل المنظوم في مصنّفى العلوم . در بارهء فرحة الغرى پس از اين ، بشرح ، سخن خواهد رفت ؛ و امّا در بارهء الشّمل المنظوم ، علَّامهء شيخ آقا بزرگ طهرانى ( ره ) مىفرمايد : « قال . . . تقى الدّين الحسن بن داود الحلَّى انّه ليس لأصحابنا مثله ، و نقول : اللَّهمّ ارزقنا زيارته و الاستفادة منه » . - فرحة الغرى همواره ميزان يكپارچگى ، استقرار و همبستگى جامعهء شيعه ، به ميزان فعّاليّت عالمان دين و چند و چون آن ، بستگى داشته است . اين عالمان دين بوده‌اند كه در جامعهء شيعى از راه تدريس و تأليف و وعظ و گزاردن آداب و سنن و نقض استيزه‌هاى ستيهندگان و پاسخگوئى به شبهات و تبيين جايگاههاى التباس ، جامعهء شيعيان را از پراكندگى و تشتّت - كه همواره يك اجتماع عقيدتى در معرض آن است - بر كنار داشته و