مصنّف ( ره ) مىگويد كه كسى نگويد كه اعتماد بر احاديث صفوان در اين باب نيست از جهت آنكه اختلاف بسيار دارد ، زيرا كه صفوان جمّال آن حضرت بود و مكرّر در خدمت آن حضرت به زيارت آمده بود و وقايع بسيار مشاهده كرده بود ؛ در هر مرتبه يك چيزى را نقل كرده است و منافاتى نيست ميان اين اخبار . و ابن بابويه ( ره ) به سند معتبر از صفوان روايت كرده كه گفت از قادسيّه در خدمت حضرت امام جعفر صادق ( ع ) روانه شديم و چون حضرت مشرف بر نجف شدند ، فرمودند كه اين آن كوهى است كه پسر جدّم نوح ( ع ) در وقت طوفان مىگفت كه پناه به كوهى خواهم برد كه مرا از غرق حفظ كند ، پس حق - سبحانه و تعالى - به كوه خطاب فرمود كه آيا مردم از من به تو پناه مىآورند و تو از عذاب من كسى را نجات مىتوانى داد ؟ ، پس آن كوه از خشيت الهى به زمين فرو رفت و پاره پاره شد و هر پاره اى در طرفى از اطراف شام بيرون آمد ؛ پس حضرت فرمودند كه راه را بگردان به طرف نجف - چون راه راست به كوفه مىرود و در وقت آمدن از قادسيّه نجف در دست چپ شارع واقع است - ؛ پس من راه را گردانيدم . حضرت آمدند تا غرى پس به نزد قبر مقدّس ايستادند و سلام بر يك يك از پيغمبران مىكردند و من متابعت مىنمودم تا رسيدند به سيّد المرسلين ( ص ) ، پس خود را بر قبر انداختند و سلام بر آن حضرت مىفرستادند و به آواز بلند و نالهء دردناك مىگريستند ؛ پس برخاستند و چهار ركعت نماز زيارت بجا آوردند ؛ و در روايت ديگر وارد است كه شش ركعت نماز كردند ؛ و من با آن حضرت نماز كردم و پرسيدم كه يا ابن رسول الله ! اين قبر كيست ؟ فرمودند كه قبر جدّم علىّ بن ابى طالب ( ع ) است . مترجم گويد كه بنا بر روايت چهار ركعت ظاهرا دو ركعت نماز زيارت حضرت امير المؤمنين است و دو ركعت نماز زيارت حضرت امام حسين ( ع ) چنان كه در يك حديث صفوان گذشت ، و بنا بر شش ركعت دو روايت است : يكى آنكه دو ركعت از جهت زيارت حضرت امير المؤمنين است و دو ركعت از جهت آدم و دو ركعت از جهت نوح ، و روايت ديگر آنكه گذشت كه دو ركعت از جهت زيارت سيّد الوصيّين است و دو