ضربه‌هاى تعزير اختلاف شده است : اكثريت پيروان شافعى تازيانه تعزير را از اين نظر كه تمركز آن‌ها بر يك نقطه از بدن جايز نيست و بايد آن‌ها را بر همهء بدن توزيع كرد ، همانند تازيانه‌هاى حدود دانسته‌اند . اما زبيرى با تودهء شافعيان مخالفت كرده و متمركز كردن آن‌ها بر يك جاى بدن را جايز دانسته است ، بدان اعتبار كه وقتى در باب تعزير ، اسقاط آن به كلى و از همهء بدن جايز باشد ، به طريق اولى ، ساقط كردن از بخشى از بدن [ و تمركز دادن آن بر بخشى واحد ] جايز خواهد بود . در باب تعزير جايز است كسى زنده به صليب كشيده شود [ يعنى او را در جايى بلند كه در ديدرس همگان است ببندند ] ، چنان‌كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله مردى به نام ابو ناب را بر كوهى به صليب كشيد . البته در صورت بسته شدن كسى بدين ترتيب ، نه او را از خوردن غذا بازدارند ، نه از آشاميدن ، نه از وضو براى نماز . چنين كسى نماز را به اشاره مىخواند و پس از رها شدن دوباره نماز مىگزارد . نگه داشتن كسى در اين وضعيت براى بيش از سه روز جايز نيست . در كيفر تعزير جايز است كه همهء جامه‌هاى خطاكار را ، مگر آن اندازه كه شرمگاهش را مىپوشاند ، از تن او درآورند و در صورتى كه تخلفى را تكرار كرده و از آن توبه نيز نكرده است او را در شهر بچرخانند و جرم او را به اطلاع مردم برسانند ، چنان‌كه رواست سر او را بتراشند . اما تراشيدن ريش او جايز نيست . دربارهء جايز بودن آن‌كه صورت او را سياه كنند اختلاف كرده‌اند ، اكثريت آن را جايز دانسته‌اند و اقليت از آن منع كرده‌اند .