فرزند خود را به زنا متهم كند ، به اين جرم حد بر او جارى نشود . اگر بر كسىكه تهمت زنا به ديگرى زده است حد جارى نشود تا هنگامى كه فرد متهم‌شده واقعا مرتكب زنا شود ، حد قذف از كسىكه تهمت زده است ساقط نخواهد شد . اما ابو حنيفه گفته است : در اين صورت حد ساقط مىشود . اگر مردى همسر خود را به زنا متهم كند ، به اين جرم ، بر او حد جارى شود مگر اين‌كه در پى آن لعان كند . [ لعان ] لعان عبارت است از آن‌كه مرد در مسجد جامع بر منبر يا نزديك منبر و در حضور حاكم شرع و شاهدانى كه دست‌كم چهار تن باشند بگويد : « خداوند را گواه مىگيرم كه در زنايى كه به همسرم فلانى نسبت داده‌ام راست مىگويم و - چنانچه قصد نفى فرزند داشته باشد - اين فرزند از زنا هست و از من نيست » ، و اين سخن را چهار بار تكرار كند و براى بار پنجم نيز بگويد : « لعنت خدا بر من باد اگر كه در نسبت دادن زنا با فلان كس - در صورتى كه از مرد طرف زنا نام برده باشد - به همسرم و در اين‌كه اين فرزند از زنا حاصل آمده است و از من نيست ، دروغ گفته باشم » . پس از آن‌كه مرد اين گواهىها را ادا كند « لعان » را انجام داده است و حد قذف نيز از او ساقط مىگردد و به موجب آن حد زنا بر زن ثابت مىشود مگر اين‌كه او هم لعان كند و چهاربار بگويد : « خدا را گواه مىگيرم كه اين شوهرم در زنايى كه به من با فلان‌كس نسبت داده به راستى از دروغگويان است و اين فرزند از خود اوست و از زنا نيست » ، و براى بار پنجم نيز بگويد : « خشم خدا بر من باد اگر كه اين همسرم در نسبت زنايى كه به من با فلان كس داده است از راستگويان باشد » . چون زن اين گواهى را ادا كند حد زنا از او نيز ساقط شود و فرزند هم از همسر نفى گردد و اين زن و مرد از هم جدا شوند و ميان آنان حرمتى ابدى تحقق پذيرد . البته ، فقيهان در آنچه موجب تحقق جدايى است اختلاف ورزيده‌اند : شافعى بدان گراييده كه تنها با لعان انجام‌شده از سوى مرد جدايى واقع مىشود . مالك گفته : جدايى به حصول لعان هر دو طرف تحقق مىيابد . اما ابو حنيفه گفته است : با لعان هردو طرف نيز جدايى صورت نمىپذيرد و تنها هنگامى جدايى تحقق مىيابد كه حاكم شرع زن و مرد را از همديگر جدا كند . اگر زن شوهر خود را به زنا متهم كند تنها بر او حد جارى شود و لعان انجام نپذيرد . اگر شوهر پس از انجام لعان ادعاى قبلى خود را تكذيب كند فرزند به او ملحق شود و حد