البته در تعيين اين وقت مصاب بوده‌اند زيرا اين قضيه در آخر سال هزار و دويست و چهل و دو اسكندرى بوده و هزار و پانصد سال در اين وقت از تاريخ زردشت مى - گذشت ولى در اين خطا كردند كه تصور كرده بودند سلطنت باز به مجوس برگردد و چنان كه ابو عبد اللّه عدى كه بسيار تعصب مجوسيت دارد و زمان زيادى خروج قائم را منتظر بود كتابى در ادوار و قرانات تصنيف كرده و در آخر دفتر چنين گفته كه هيجدهمين قران از مولد محمد ص با الف عاشر موافق است كه به مشترى و قوس تعلق دارد و ازينرو حكم نمود كه انسانى خروج خواهد كرد كه دولت مجوسيت را بازگشت دهد و به همه روى زمين مستولى و چيره خواهد شد و ملك عرب و ديگر امم را از ميان خواهد برد و مردم را به يك دين و يك مسلك جمع‌آورى خواهد نمود و شر را از روى زمين برخواهد داشت و به اندازه هفت قران و نيم سلطنت خواهد كرد و تصريح نمود كه از اعراب پس از آنكه در قران هفدهم شاهى جلوس مىكند كسى ديگر نخواهد سلطنت كرد و در وقتى كه او تعيين نموده جز زمان مكتفى و مقتدر را اقتضا نمىكند و به وعده خود پس از اين دو تن نمىتوانست وفا كند و گفته‌اند كه دولت ساسانيه در قرانهاى آتشى بوده و دولت ديلم براى على بن بويه كه ملقب عماد الدوله است در قرانهاى نارى اتفاق افتاد و اين وقتى است كه اميدوار بودند سلطنت به پارسيان برگردد اگرچه دين و سيرت ايشان چون پارسيان قديم نباشد . نمىدانم چرا دولت ديلم را برگزيدند با آنكه دلالت انتقال ممر به مثلثه آتشى بر دولت بنى عباس كه دولت خراسانى و شرقى است ظاهرتر است و بعلاوه چه بنى عباس و چه آل بويه از تجديد دولت ايرانيان و از اعاده دين ايشان خيلى دور بودند . هر پيغمبرى با رمز ظهور كسى را كه پس از اوست اعلام كرده و ما در پيش برخى از اين رموز منقول از موسى و مسيح عليهما السلام و ديگر پيغمبرانى كه ميان اين دو بودند بيان كرديم و گفتيم تأويل پنهانى اين رموز به پيغمبر ما برمىگردد . آنان كه دعوى پيغمبرى را بر خود بسته‌اند از راه تشبه به انبياء صادق رموزى گفته و برخى با اين رموز برگشت دوباره خود را اعلام كردند و برخى ديگر