فصل پنجم در چگونگى ماهها كه در سالهاى مقدم استعمال مىشود بحث مىكند در پيش گفتيم كه هرامتى تاريخى به كار مىبندد كه تنها اختصاص به اين امت دارد و اين امم برحسب افتراقى كه در استعمال تواريخ دارند در اوايل شهور و كميت ايام هريكى از ماهها و عللى كه منسوب به اين امر است نيز با يكديگر افتراق مىيابند . من در اين كتاب تا اندازه‌اى كه مىدانم از ذكر اين امور ناگزير هستم و آنچه را كه يقين بدان پيدا نكرده‌ام و در آن باب چيزى از اشخاص موثق نشنيده‌ام به كنار مىگذارم و بحث خويش را به ماههايى كه پارسيان استعمال كردند آغاز مىكنم . ماه‌هاى ايرانى گوييم : شماره‌ى ماه‌هاى سال دوازده است چنان كه ايزد تعالى در كتاب خود گويد ان عدة الشهور عند اللّه اثنى عشر شهرافى كتاب اللّه يوم خلق السماوات و الارض و در اين عدد امتى با امت ديگر جز در سالهاى كبس اختلاف نكرده هم‌چنين ماه‌هاى فارسياى دوازده بوده و نامهاى آن بدينقرار است . فروردين - اردىبهشت‌ماه - خرداذماه - تيرماه - مردادماه - شهريورماه - مهرماه - آبان‌ماه - آذرماه - دىماه - بهمن‌ماه - اسفندارمذماه .